سیده فاطمه صغری زیدی از هندوستان

 

قلم هنوز ز زخم تو می‌شود خونبار

به رنگ خون شده الفاظ شعر من انگار

کجا نشسته‌ای ای عهده‌دار عقل و شعور

که دم از آمدن صلح می‌زنی هر بار

به خاک و خون تن رنجور کودکان غریب

به غم نشسته ببین مادری به روی مزار

بیان قصه نمرود و آتش کوه است

خلیل در دل این آتش جفا پیکار

خرابه، خون، تن بی سر،  اسیر دست جفا

به چشم من همه کرب و بلا شود تکرار

کنار قبر پدر آرمیده یک دختر

 

چو یعقوب و چو یوسف آن دو دلدار

بهم دیگر رسیدند آخر کار

پدر گفتش که ای چشم و چراغم

چو از گریه بپالودی دماغم

مرا در کلبه احزان نشاندی

جهانی آتشم در جان فشاندی

بچندین گاه خوش دم درکشیدی

تو گوئی هرگزم روزی ندیدی

چرا کردی چنین بیدادی آخر

بمن یک نامه نفرستادی آخر

پدر در درد چندین گاه از تو

دلت می‌داد، بی آگاه از تو

بخادم گفت یوسف ای تناور

برو آن نام‌ها نزد من آور

آذر بیگدلی

 

(محمدعلی مجاهدی)

روی تو را ز چشمه نور آفریده‌اند

لعل تو از شراب طهور آفریده‌اند

پنهان مکن جمال خود از عاشقان خویش

خورشید را برای ظهور آفریده‌اند

منعم مکن ز مهر خود ای مه، که ذرّه را

مفتون مهر و عاشق نور آفریده‌اند

از پرتو جمال تو در کوه و برّ و بحر

سینای عشق و نخله طور آفریده‌اند

عمری اسیر هجر تو بود و فغان نکرد

بنگر دل مرا چه صبور آفریده‌اند

پروانه را در آتش هجران خود مسوز

او را برای درک حضور آفریده‌اند

حرف از وصیت هـای آخر می زنی بابا

از پیش زهرایت کجا پر می زني بابا

این لحظه ها یاد گذشته کرده ای انگار

حرف از وصیت هـای مادر می زني بابا

دل شوره داری ، از نگاهت خوب می فهمم

داری گریزی به غمِ در می زنی بابا

زهرای تو پشت و پناه حیدر تنهاست

هرچند حرف از زخم بستر می زنی بابا

یک روز می‌بینی مرا بین در و دیوار

یک روز می آیی به من سر می زني بابا

گفتی کـه خیلی زود می آیم کنار تو

پس لحظه ها را می شمارد یادگار تو

کمال‌الدین ابوالعطا محمود بن علی بن محمود معروف به خواجوی کرمانی که سال تولد او را از سال ۶۶۹ تا ۶۸۹ گفته‌اند. او در کرمان به دنیا آمد. ریاضیات و طب و برخی علوم دیگر را می‌دانست. در قصیده، غزل و مثنوی بسیار توانا بوده است. به خواجو «نخل‌بند شاعران» می‌گویند. دیوان او به دو بخش صنایع‌الکمال و بدایع‌الجمال تقسیم می‌شود که شامل غزل، قصیده، مسمط، ترکیب‌بند، ترجیع‌بند، رباعی، قطعه و مستزاد است. خواجوی کرمانی نیز یکی از ارادتمندان به اهل‌بیت بوده و خود را مادح آل‌حیدر می‌داند. یکی از اشعار عاشورایی خواجو را در ادامه می‌آورم:

آن گوشوار عرش که گردون جوهری