در فرهنگ بلوچ، حرمت زن جایگاهی بنیادین دارد و «میار»، بهعنوان آیین دیرینه پناهدادن و حمایت از افراد، قرنها یکی از ستونهای اخلاق اجتماعی این سرزمین بوده است. تروری که زن را هدف میگیرد، پیش از آنکه بخواهد پیام سیاسی خود را به جامعه تحمیل کند، به ارزشهایی اهانت میکند که نسلها در میان مردم این دیار پاس داشته شدهاند. طبیعی است مردمی که حرمت زن و سنت حمایت از پناهجویان را بخشی از هویت فرهنگی خود میدانند، چنین تعرضی را برنتابند. از همین منظر، فاصله میان جامعه و نخبگان استان با گروهکهای تروریستی بیش از پیش آشکار میشود.
حسین آقا نسبت به رعایت احکام دینی، بهویژه موضوع حجاب، حساسیت داشت و در زندگی فردی و تعاملات اجتماعی خود میکوشید به این ارزشها پایبند باشد و دیگران را نیز به رعایت آنها دعوت کند.
روحیه ایثار و شهادتطلبی از همان سالهای کودکی در وجود حسین شکل گرفته بود. یادم هست زمانی که دانشآموز بود، کاپشنش را به یکی از همکلاسیهایش داده بود. وقتی مادرش علت را پرسید، گفته بود دوستم کاپشن نداشت و من یک کاپشن کهنه دارم که میتوانم آن را بپوشم.
در خانه اهل کار و زحمت بود. ۱۱ سال آخر در منزل آقا زندگی میکردیم. ازخودگذشتگیش خیلی زیاد بود. در ۱۱ سال اخیر به خاطر آقا همهچیز رو کنار گذاشت/ از طرف آقا هم یک علاقهی فوقالعادهای نسبت به بشری خانم وجود داشت. سر سفره تا بشری نمیاومد، غذا رو شروع نمیکرد. دوست داشت بشری غذا رو براش بکشه.
یک: حدود الهی را رعایت میکرد. اهل حلال و حرام بود. هرگز دروغ نمیگفت. اهل غیبت نبود. بدگویی نمیکرد. اگر درددلی میکرد، اسم شخص رو نمیگفت.
به محمدحسن پیام دادم: «عزیزم نگرانت هستم. دلم شور میزند. تو رو خدا به من خبری بده...». ولی جوابی نمیآمد. گوشیاش که به دستم رسید، همه پیامهایم را خودم باز کردم.
بعضی خداحافظیها شبیه همیشهاند؛ آنقدر معمولی که آدم هیچوقت فکر نمیکند آخرین خداحافظی زندگیاش باشد. فاطمه اما حالا هر بار به صبحی فکر میکند که همسرش برای آخرین بار از خانه بیرون رفت، یک چیز بیشتر از همه آزارش میدهد؛ اینکه برخلاف همیشه برایش آیتالکرسی نخواند و بدرقهاش نکرد.
از کلاس دوم راهنمایی با جلسات قرآن، اردوهای جهادی و حلقه های صالحین آشنا شد و مسیر زندگی اش تغییر کرد به طوری که در دوره دبیرستان در مسجد شهید بهشتی، حدود ۱۴ تا ۱۵ بچه را سرپرستی کرد و برایشان زحمت می کشید. او با تماس با خانواده ها، آنها را راضی می کرد که بچه های شان را بیاورند. او برای بچه هایی که مربی آنها بود بسیار وقت می گذاشت.
«یا خودمون برمیگردیم یا برنمیگردیم؛ ولی کار باید انجام بشه» باور به این موضوع است که خلبان قهرمان ایرانی را سوار بر جنگندههای قدیمی کرده و به دل سفری میزند که عملاً بیبازگشت است؛ مگر آنکه معجزهای در کار باشد. شهید امیر سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی، یکی از همین قهرمانان ایرانی بود که روز 11 اسفند 1404 با جنگنده سوخو-24 به دل سامانههای لایهلایه دشمن زد و آتشبهجان پایگاه راهبردی العدید آمریکا انداخت. (چهارشنبه 7 مرداد 1405) پس از ماهها تفحص، پیکر یکی از عقابهای آسمان ایران به میهنش بازگشت. تلاش برای تفحص پیکر همسفران شهید کاظمی همچنان ادامه دارد.
صحبتهای زهرا به اینجا که میرسد، بغضش میترکد و با گریه میگوید: خیلی سخت بود که به بچهام بگویم دیگر بابا نداری. آن هم این بابا که آنقدر محبت داشت. به سلاله گفتم: مگه خدا دروغ میگه؟ خدا تو قرآن گفته شهدا زندهاند. بابا هم زنده است و با ما زندگی میکند. ما را تنها نمیگذارد. همیشه با من و تو و سلین زندگی میکند.
سه نفر از فرزندان حضرت آیتالله سید مجتبی، سه نفر از فرزندان حضرت حاجآقا مسعود، سه نفر از فرزندان خانم سیده هدی، یک نفر از فرزندان حاجآقا میثم و یک نفر از فرزندان شهید بشریخانم را به دنیا آوردهام.
صبیهها و عروس خانمهای خانواده رهبر انقلاب مانند سایر مردم به مطب مراجعه میکردند. پرونده پزشکی داشتند، معاینات دوران بارداری برای آنها انجام میشد و در صورت نیاز به آزمایش یا سونوگرافی به همان مراکز درمانی متعارف مراجعه میکردند. مردم آنها را میدیدند اما نمیدانستند که متعلق به چه خانوادهای هستند.