چهل و پنج دقیقه پیش از باران بمب و موشک، وقتی حامد میرزایی خانه را ترک کرد و درِ پشت پلاک ۱۲ را بست، همه‌چیز در ساختمان سر جای خودش بود. خانه فقط کمی حال‌وهوای خانه‌تکانی داشت. حامد دم درِ واحدشان به چشم‌های اشک‌آلود محدثه گفته بود نگران نباشد، زود به خانه برمی‌گردد. اما وقتی با صداهای انفجار به سمت خانه برگشت، هیچ‌چیز نمانده بود.

 از نظر معنوی نیز بسیار فعال بود؛ شب‌های جمعه زیارت عاشورا برقرار می‌کرد و در مراسم عزا و عزاداری پیش‌قدم بود. فرمانده ایشان تعریف می‌کرد که شب حادثه، شیفت ایشان نبود و استراحت بود؛ اما احساس وظیفه کرد و به کلانتری آمد

رفتار او مردانه بود و اگر کسی مشکل داشت سریع به من اطلاع می‌داد تا پیگیری کنیم. برایش فرقی نمی‌کرد فرد ایرانی، افغانی یا پاکستانی باشد؛ می‌گفت: «چون شیعه امیرالمؤمنین هستیم، باید حال همدیگر را بپرسیم، حتی اهل سنت.» 

شروری که به دست حاج قاسم هدایت و کشاورز نمونه شد

علی شیرازی

کی از فرماندهان ارشد سوریه می‌گفت: سردار سلیمانی به فرماندهان جوان دل‌بسته بود و هوایشان را داشت. وقتی خبر شهادت یکی از آن‌ها را می‌شنید، به هم می‌ریخت و تا چند روز توی حال خودش نبود؛ مگر اینکه می‌رفت و از نزدیک با خانواده آن شهید دیدار می‌کرد و کمی آرام می‌شد.