با طولانی شدن حضور ظالمانه استعمارگران پرتغالی در آنگولا و افزایش جرم و جنایات وحشیانه آنان علیه مردم مظلوم این منطقه آفریقایی، هر از گاهی برخی گروههای آنگولایی با تشکیل حلقه مقاومت در برابر استعمارگران، سعی داشتند از ظلم و وحشیگری آنان بکاهند؛ اما در عوض استعمارگران با حمله به مردمان غیرنظامی و شکنجه و کشتار وحشیانه بومیان، تلاش میکردند هستههای مقاومت را متلاشی کنند. "برنارد ریورز" در نشریه آفریقا تودی (دانشگاه ایندیانا) با شرح گوشهای از جنایات وحشیانه استعمارگران پرتغالی در آنگولا مینویسد:
مروری بر صفحات تاریخ استعمار در کشورهای مختلف نشان میدهد علیرغم ادعاهای انساندوستانه و حقوق بشری که امروزه در رسانههای غربی تبلیغ میشود، رفتار غیرانسانی و خوی وحشیگری همواره بخش غیرقابلانکار استعمارگران اروپایی در مناطق تحت استعمار بوده است.
به عنوان یک نمونه کوچک از این وحشیگریها «باری هاتون» در گزارشی در لسآنجلس تایمز مینویسد:
... نیروهای پرتغالی، سر سربازان استقلالطلب آنگولا را به درختان دو طرف جادهها میآویختند.
خانم "میریام گبهارد" در کتاب «وقتی سربازان آمدند» چنین آورده است:
سربازان آمریکایی در جنگ جهانی دوم به حدود ۱۹۰ هزار زن و دختر و دختربچه آلمانی تجاوز کردند. این تنها سهم آمریکاییها بود .
سربازان انگلیسی ۴۵ هزار تجاوز و نیروهای فرانسوی ۵۰ هزار تجاوز ثبت کردهاند. علاوه بر این، نیروهای آمریکایی به ۳۵۰۰ دختر فرانسوی تجاوز کردند، با اینکه فرانسویها همپیمان آنها بودند.
راهب دهکده رامساو در ۲۰ جولای ۱۹۴۵ چنین نقل میکند: هشت زن و دختر مورد تجاوز قرار گرفتند که برخی جلوی چشم والدینشان رخ داد.
همچنان که گذشت، استعمارگران غربی حدود ۱۳ میلیون آفریقایی را ربوده و در قالب تجارتِ برده، از مسیر اقیانوس اطلس به قاره آمریکا قاچاق نمودند و آنها را برای همیشه از خانهها، خانوادهها، اجداد و فرهنگهای خود جدا کردند. در این میان، آنگولا از جمله کشورهای آفریقایی است که استعمارگران غربی از جمله پرتغالیها، میلیونها آفریقایی را از این کشور ربوده و در قالب تجارت برده به فروش رساندند.
یکی از مهمترین نمادهای نقض حقوق بشر در آمریکا، از ابتدای ورود اشغالگران به این سرزمین و تصرف سرزمین بومیان اصلی این منطقه تاکنون رخ داده است. پایگاه سازمان مدافع حقوق انسانیEJI درباره شیوه غیرانسانی انتقال بردگان آفریقایی به آمریکا مینویسد:
در سال ۱۹۶۰ میلادی، تعدادی از مبارزین موزامبیکی بر آن شدند تا با استعمارگران پرتغالی، برای دستیابی به استقلال، وارد مذاکره شوند؛ اما پرتغالیها نهتنها به این درخواست اهمیتی ندادند، بلکه نمایندگان مبارزین موزامبیکی را دستگیر و زندانی کردند.
تا اوایل سال ۱۹۶۰ اشغالگران انگلیسی، بومیان استرالیا (انسانهایی با قدمت تاریخِ ۴۰ هزار ساله) را انسان به حساب نمیآوردند و تحت قانون حیوانات و گیاهان بودند و جزو حیوانات قلمداد میشدند.
طبق قانون اگر یکی از بومیان بدست سفیدپوستان و مهاجران کشته میشد؛ اصل بر این بود که یک حیوان کشته شده و نه انسان!
این بومیان بعد از به دام افتادن توسط مهاجران و دزدیده شدن توسط بردهداران، در صورت سالم بودن برای بیگاری کشیدن و صید مروارید برای اربابان و… تحت سلطه قرار میگرفتند و هیچگاه دوباره خانواده خود را نمیدیدند.
مدتها پس از اینکه بریتانیا، فرانسه و سایر قدرتهای استعماری، استقلال مستعمرههایشان را پذیرفتند، پرتغال همچنان در پی حفظ قدرت استعماری خود در مناطق تحت اشغال بود.
تلاش پرتغال برای حفظ سلطه استعماریاش در موزامبیک، منجر به نزاعی بزرگ و دهساله در این کشور شد. نزاعی که خشونتی یکطرفه علیه بومیان و جابهجایی اجباری آنها را در پی داشت. به دنبال اصرار پرتغال بر تداوم اشغالگری در موزامبیک، گروههای چریکی مردمی، برای مقابله با نیروهای پرتغالی تشکیل شدند.