اظهارات اخیر اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، و کاظم غریب‌آبادی، معاون وزیر خارجه، بیش از آنکه دفاعی از یک تفاهم سیاسی باشد، تصویری از اصرار بر تحلیلی را ارائه می‌دهد که نتیجه آن را کشور با جنگ، تشدید فشارها و نقض مکرر تعهدات آمریکا تجربه کرده است. مسئله، مخالفت با اصل مذاکره نیست؛ مذاکره زمانی ارزش دارد که ابزار تأمین منافع ملی باشد، نه آنکه خود به هدف تبدیل شود. هنگامی که ابزار، نتیجه معکوس می‌دهد، اصرار بر ادامه همان مسیر دیگر واقع‌گرایی نیست؛ بلکه خطای محاسباتی است.

ادعای غیرمستند محمدرضا باهنر، تیتر یک روزنامه متصل به محفل‌های قدرت و ثروت شد؛ اعلام عقب افتادن 200 میلیارد دلاری در نتیجه جنگ رمضان، از جنس ادعاهای هزاران میلیارد دلاری سرمایه‌گذاری آمریکا در ایران حین مذاکرات منتهی به جنگ 12روزه است. در حالی که نمایندگان عضو کمیسیون اقتصادی، مجموع عدم‌النفع به‌علاوه خسارات حاصل از جنگ رمضان را کمتر از 120میلیارد دلار و بنیاد ضد ایرانی و حامی جنگ «دفاع از دموکراسی‌ها»، عدد 98میلیارد دلار را مطرح کرده‌اند.