در تاریخ تمدن‌ها، شکوهِ یک ملت معمولاً با فتح سرزمین‌ها یا انباشتن ثروت‌ها سنجیده می‌شود؛ اما در تمدن حق، شکوه یک ملت با میزان «خون‌دلی»هایی سنجیده می‌شود که در راه حفظ هویت و استقلال، صرف شده است. امروز که به تماشای شکوه ملی ایران، ایستادگی بی‌باکانه در برابر قدرت‌های اتمی و اقتدار علمی این سرزمین می‌نشینیم، تنها یک حقیقت در ذهن متبادر می‌شود و آن این است که این شکوه، تصادفی نیست؛ این شکوه، «میراث» امامت یک امام است. میراثِ ۳۷ سال خون‌دلی که در راه صیقل دادن روح مردم این خاک، صرف شد و تلخی‌ها و سختی‌های این مسیر با جان و دل، طی شد.