«تازه به دوران رسیده‌های هنری» تا پاهایشان به خاک بیگانه می‌رسد، به‌جای همدردی با این همه مظلومیت و آگاه‌سازی افکار عمومی نسبت به جنایات رهبران باطل، برای «آزادی پوشالی» اربابانشان دم تکان می‌دهند!

وقتی پای منافع اربابان غربی‌شان وسط می‌آید، برای «حقوق زن» یقه می‌درند و بغض می‌کنند؛ اما وقتی نوبت به دختران مینابی و قربانیان بمب‌های آمریکایی می‌رسد، لال می‌شوند! این استاندارد دوگانه، «هنر» نیست؛ خیانت است.

این‌ها هنرمند نیستند؛ بلکه سربازان پیاده‌نظام جنگ نرم دشمن‌اند که در شرایط جنگی، مشغول عملیات روانی علیه ملت خودشان هستند.

 ای کاش مسئولان قضایی و فرهنگی کشور پاسخ دهند تا کی باید نظاره‌گر باشیم که امنیت روانی جامعه با خنجر این وطن‌فروشان «سلبریتی‌نما» ذبح شود؟ و دشمن را نیز به اجماع علیه ایران تحریک کنند!

آقایان مسئول! قانون مواجهه با «سربازان فرهنگی دشمن» کجاست؟ بهترین راهکار، مطالبۀ عمومی برای مواجهه قضایی با این افراد در زمرۀ وطن‌فروش است.  

وقت آن رسیده که قانون، «سلبریتی‌های اجاره‌ای دشمن» را سر جایشان بنشاند. سکوت در برابر این خیانت، شریک جرم بودن است.