غَزوه اَبواء یا وَدّان، نخستین غزوه پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) بود که در ماه صفر سال دوم هجری روی داد. هدف این غزوه، مقابله با اقدامات تهدیدآمیز قبیله ضمره بود. قبیله ضمره با آگاهی از حضور پیامبر در منطقه، تقاضای صلح کردند و پیامبر نیز در بین راه و در منزلگاه ابواء با آنان پیمان صلح بست.

اَبْواء نام روستای بزرگی در نزدیک ودّان میان راه مکه و مدینه قرار دارد. آمنه بنت وهب، مادر گرامی پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) در این مکان دفن شده است. این غزوه که به ودّان نیز شهرت دارد، نخستین غزوه پیامبر با مشرکان است که در سال دوم هجری روی داد. برخی زمان این غزوه را در ماه صفر سال دوم هجری که یازدهمین ماه هجرت بود، نوشته‌اند و برخی وقوع آن را پس از دوازده ماه اقامت در مدینه، ثبت کرده‌اند.

پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) در حالی که سعد بن عباده را در شهر، جانشین خود قرار داده بودند، با ۶۰ سوار از مهاجران به قصد کاروان قریش و قبایل ساکن منطقه چون بنی‌ضمره بن کنانه از مدینه بیرون رفتند. در این غزوه، فردی از انصار حضور نداشت. در این روز پرچم در دست حمزه بن عبدالمطلب بود. با حضور در سرزمین ابواء، پیامبر نشانی از قریش ندیدند. در آنجا بنی‌ضمره برای آشتی و صلح به حضور پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) آمدند و مخشی بن عمرو ضمری که در آن زمان ریاست قبیله مذکور را به عهده داشت، پیمان صلحی با مسلمانان امضاء کرد. در این قرارداد صلح مقرر شد که:

نیرویی را بر علیه یکدیگر جمع نکنند.

در جمع‌آوری نیرو، کمک کننده دشمن یکدیگر نباشند. 

در نهایت، پیامبر اسلام با گذشت پانزده شب از آغاز سفر، به مدینه بازگشتند.