موشک ماهوارهبر سفیر، پرتابگری است که ماهواره و محمولههای فضایی را در مدار زمین قرار میدهد. در ایران، ساخت موشکهایی با برد کوتاه در زمان جنگ آغاز شد و به مرور زمان، مسیر توسعه و شکوفایی را پیمود؛ اما طراحی نخستین موشک ماهوارهبر در سال ۱۳۸۱ کلید خورد و پس از ۶ سال جهاد علمی، دانش تولید آن بومیسازی گردید. پس از تولید موشک ماهوارهبر، برای ورود به عرصه فضا و به منظور دستیابی به نتایج عملکرد برخی از زیرسیستمهای مرتبط با موشکهای ماهوارهبر، اولین موشک کاوشگر ایرانی با نام کاوشگر ـ ۱ در تاریخ ۱۵/۱۱/۱۳۸۶ به فضا پرتاب شد و بر عملکرد زیرسیستمهای مد نظر متخصصان صحه گذاشت. پس از انجام این آزمایش و حصول اطمینان از عملکرد صحیح زیرسیستمها، موشک ماهوارهبر سفیر، آماده پرتاب شد و در تاریخ ۱۵/۱۱/۱۳۸۷ ماهواره امید را در مدار پایین زمین، مداری بیضوی با حضیض ۲۵۰ کیلومتر و اوج ۴۰۰ کیلومتر قرار داد. پرتاب موفقیتآمیز ماهواره امید، بازتاب گستردهای یافت و قدرتهای فضایی جهان را به حیرت واداشت. سفیر در ادامه ماموریتهای خود، به ترتیب ماهوارههای سنجشی رصد، نوید و فجر را در مدار پایین زمین قرار داد و بدین وسیله نام ایران را در باشگاه فضایی جهان ثبت کرد. سفیر، اولین موشک ماهوارهبر ساخت وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح است که بیش از ۱۰ هزار قطعه در اجزا و زیرسیستمهای مختلف آن اعم از موتور، هدایت و کنترل به کار رفته است. این موشک ۲۲ متر طول، ۲۵/۱ متر قطر و ۲۶ تن وزن داشته و برای قرار دادن ماهوارههای سبک در مدار پایین زمین، طراحی شده است. سفیر در دو نسل ۱ ـ آ و ۱ ـ ب ساخته شده که نسل ۱ ـ ب آن پیشرفتهتر از نسلهای قبلی بوده و از موتورهای قویتری بهره میبرد. نیروی پیشران سفیر ۱ ـ ب از ۳۲ تن به ۳۷ تن افزایش یافته و از قابلیت حمل محمولههایی تا ۵۰ کیلوگرم به مدار بیضوی با حضیض ۲۳۰ کیلومتر و اوج ۴۵۰ کیلومتر برخوردار است. در ساخت پرتابگر سفیر، صنایع متعددی مانند بخش طراحی و تحقیقات برای طراحی کلان موشک، صنایع موتور برای ساخت موتورهای مرحله اول و دوم، صنایع سازه برای تولید سازههای فضایی، صنایع تجهیزات پرتاب برای تولید تجهیزات حمل و آمادهسازی پرتاب، صنایع هدایت کنترل برای تولید مجموعه الکترونیکی، صنایع سوخت برای تولید سوخت موشک، صنایع تولید حسگرهای شتاب و سرعت، به کار گرفته شدند. ایران، "نهمین کشور سازنده موشک ماهوارهبر در جهان" است.