سوره نساء، آیه 144: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَتُرِيدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَانًا مُبِينًا»

ای اهل ایمان! کافران را به جای مؤمنان، سرپرست و یار خود مگیرید. آیا می خواهید برای خدا بر ضد خودتان دلیلی آشکار [نسبت به عذابتان در دنیا و آخرت] قرار دهید؟!

نکته ها و پيام ها:

- مؤمنان حقّ پذیرفتن ولایت كفّار را ندارند، ولى منافقان با كافران رابطه ى تنگاتنگ دارند. قرآن، كفّار را شیطان هاى منافقان «خلوا الى شیاطینهم»(سوره بقره، آیه 17.) و برادران منافقان معرفى مى كند «الذین نافقوا یقولون لاخوانهم الذین كفروا»(سوره حشر، آیه 11.) تعبیرات قرآن در آیات 139 و 141 مبین كیفیّت رابطه ى آنان با كفّار بود. در این آیه قرآن به شدت مؤمنان را از پذیرش ولایت و سرپرستی کافران بر خود برحذر می‌دارد و آن را زمینه‌ساز سلطه و استیلا می‌داند.

- پذیرش ولایت كفّار با ایمان سازگار نیست. یك دل، دو دوستى برنمى دارد. «یا ایها الّذین آمنوا لاتتّخذوا...»

- تولّى و تبرّى، دوستى با مؤمنان و دورى از كافران، لازمه ى ایمان است. «لاتتّخذوا الكافرین اولیاء من دون المؤمنین»

- از هر نوع اختلاط، رفاقت و قراردادى كه نتیجه اش به زیان مسلمانان باشد، باید پرهیز كرد. «لاتتّخذوا الكافرین اولیاء»

- در سیاست خارجى، روابط سیاسى و اقتصادى، گزینش ها و عزل و نصب ها، هر اقدامى كه به سلطه ى كفّار بر مسلمانان انجامد حرام و محكوم است. «لاتتّخذوا الكافرین اولیاء»

 - مسلمان ذلّت پذیر، در برابر خداوند پاسخى ندارد. «اتریدون ان تجعلوالله ...»