روزنامه «سازندگی» در تازه‌ترین تیتر یک خود به سراغ سخنان اخیر رئیس‌جمهور رفته که گفته است: «باید برویم وضعیت نه جنگ، نه صلح را تمامش کنیم؛ زیرا در بلاتکلیفی نمی‌توان برنامه‌ریزی کرد؛ بنابراین ضرورت دارد از ابهام خارج شویم؛ از همین رو مقام معظم رهبری شهید دستور دادند که بروید و کار را تمام کنید.» 

اما این رسانه حامی دولت، علاج این وضعیت را نه در تقویت بنیه دفاعی و تغییر دکترین بازدارندگی؛ بلکه طبق روال مألوف در «راهبرد روشن دیپلماتیک» و «عدم تعلیق مذاکرات» جست‌وجو کرده و ادعا می‌کند ناکامی در توافقات قبلی از جمله توافق اسلام‌آباد، نباید ما را از مسیر گفت‌وگو منحرف کند.

این سخنان در حالی بی‌خجالت بیان می‌شود که انگار نه انگار تجاوزات ۱۲ روزه و ۴۰ روزه رژیم صهیونیستی و حامیانش، دقیقاً در اثنای همین میزهای مذاکره و خوش‌بینی‌های ۳۰۰ میلیاردی رخ داد. نسخه پیچیدن برای تداوم التماس پای میز مذاکره، آن هم پس از تجربه‌های مکررِ خیانت و عهدشکنی دشمن، نادیده گرفتن الفبای سیاست خارجی است.

جالب اینجاست که رئیس‌جمهور محترم پیش‌تر از صداوسیما انتقاد می‌کرد که چرا تنها بخشی از بیانات رهبر شهید (ره) درباره عدم مذاکره را پخش می‌کند؛ اکنون خود دست به تحریف آشکار همان بیانات زده و فقط گزاره «پایان وضعیت نه جنگ، نه صلح» را برجسته می‌کند؛ در حالی که آدرسِ غلطِ مذاکره را جایگزین راهکار اصلی رهبری می‌نماید.

ایشان در دیدار با هیئت دولت در شهریورماه ۱۴۰۴ فرمودند: «در دنیا، در عالم سیاست، در عالم دیپلماسی، و... حوادثی اتّفاق می‌افتد؛ منتظر آن‌ها نمانیم، کار خودمان را انجام بدهیم. آن کسانی که وظیفه‌شان آن کارها است، آن‌ها را انجام می‌دهند. ما کار موظّف خودمان را انجام بدهیم. روحیه‌ی کار و تلاش را غلبه بدهیم بر حالت «نه جنگ، نه صلح» که دشمن می‌خواهد بر ما تحمیل کند. یعنی یکی از ضررها و خطرهای کشور، همین حالت «نه جنگ، نه صلح» است که خب خوب نیست؛ فضای خوبی نیست. روحیه‌ی کار را، روحیه‌ی تلاش را، همّت و انگیزه را، با گفتن، با عمل کردن، با نشان دادن نتایج، بر این حالت غلبه بدهیم.»

چنان‌که پیداست، علاج وضعیت «نه جنگ، نه صلح» در نگاه رهبری، نه چشم دوختن به خروجی میز مذاکره و التماس به دشمن؛ بلکه «تکیه بر کار و تلاش درون‌زا، بی‌توجهی به حوادث دیپلماتیک و تقویت بنیه کشور» است. تقلیل این رهنمود راهبردی به توجیه‌گری برای تداوم مذاکره با دشمنِ متجاوز، فرار از واقعیت و تکرار یک خطای پرهزینه است.