آیتالله العظمی جوادی آملی:
علم فرسوده و کهنه به درد حوزه و دانشگاه نمیخورد
آنچه از زبان و قلم انسان صادر میشود، هنگامی «بیان» است که از انسانی صادر شده باشد که شاگرد قرآن و آموخته الهی باشد؛ نه کسی که سخن و نوشتهاش برخاسته از هوا و هوس و خواستههای نفسانی باشد.
اضلاع چهارگانه که در حوزه و دانشگاه مطرح هستند اول توحید است، بعد تعلیم قرآن، بعد انسان شدن و بعد سخن گفتن و تعلیم و تربیت است.
به گزارش خبرگزاری حوزه، حضرت آیتالله جوادی آملی در پیام تصویری به مناسبت آغاز سال تحصیلی حوزه علمیه شهرستان آمل ضمن گرامیداشت حضور علما، فرهیختگان و طلاب حوزههای علمیه، بر ضرورت شناخت حقیقت علم، انسان و مسیر دستیابی انسان به علم تأکید کردند
ایشان با بیان اینکه «علم ارزشش به اعتبار معلوم است و ارزش عالم به علم»، علم را یکی از ارکان اساسی نظام خلقت دانستند و با اشاره به آیات قرآن کریم فرمودند: خداوند متعال خود را معلم معرفی کرده و اولین تعلیم را نسبت به انسان انجام داد که وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ کُلَّهَا بعد عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ خداوند لقت را و نظام هستی را با علم شروع کرد با علم ادامه میدهد و با علم به پایان میرساند.
معظمله با تأکید بر پیوند عمیق میان علم و رحمت، به آیات سوره مبارکه الرحمن اشاره کرده و بیان داشتند: الرَّحْمَنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ خَلَقَ الْإِنسَانَ عَلَّمَهُ الْبَیَانَ
یعنی مسیر تعلیم الهی از رحمت آغاز میشود، با تعلیم قرآن ادامه مییابد، به انسانشدن میرسد و در نهایت به بیان میانجامد، یعنی «الرحمن» یک، «علم القرآن» دو، بعد از اینها «خلق الإنسان» سه، آنگاه «علمه البیان» چهار.
ایشان تصریح کردند: آنچه از زبان و قلم انسان صادر میشود، هنگامی «بیان» است که از انسانی صادر شده باشد که شاگرد قرآن و آموخته الهی باشد؛ نه کسی که سخن و نوشتهاش برخاسته از هوا و هوس و خواستههای نفسانی باشد.
معظم له تأکید کردند: اضلاع چهارگانه که در حوزه و دانشگاه مطرح هستند اول توحید است، بعد تعلیم قرآن، بعد انسان شدن و بعد سخن گفتن و تعلیم و تربیت است.
حضرت آیتالله جوادی آملی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به فرمایش امیرالمؤمنین (علیهالسلام) درباره علم و ایمان، بر ضرورت پیوند علم و ایمان تأکید کرده و فرمودند: «بِالْإِیمَانِ یُعْمَرُ الْعِلْمُ»؛ علم گاهی فرسوده و کهنه میشود و آنچه علم را تعمیر، زنده و اثربخش میکند، ایمان است، ایمان است که علم را زنده، شاداب و ثمربخش نگه میدارد.
ایشان با بیان اینکه علم فرسوده، جامعه متمدن به بار نمیآورد، افزودند: حوزهای میتواند آباد باشد و جامعه را آباد کند که علم آن، علاوه بر زنده بودن، سالم و آباد باشد و آبادی علم به ایمان است. اگر کسی راه خود را شناخت و راه خود را طی کرد و راه دیگری را نبست، این علم، معمور است یعنی آباد است. حوزه آباد جامعه را آباد میکند، دانشگاه آباد جامعه را آباد میکند. دیگر جنگی در کار نیست دیگر تهاجم آن دو ابرقدرت دیوصفت هم در کار نیست؛ نه کسی بیراهه میرود نه کسی راه دیگری را میبندد.
معظمله با تأکید بر ضرورت دستیابی به علم نو و سالم خاطرنشان کردند: علمی که فرسوده و کهنه شده باشد، نه حوزه را به شکوفایی میرساند و نه دانشگاه را شکوهمند میکند؛ از این رو باید علمی آموخت که کهنه نشود و اگر آثار کهنگی در آن پدید آمد، با ایمان و عمل صالح آن را تعمیر کرد.
ایشان با دعا برای توفیق حوزههای علمیه و دانشگاهها، ابراز امیدواری کردند: هم حوزه ما بشود حوزهای که «بالایمان یعمر العلم» و هم دانشگاه ما دانشگاهی بشود که «بالایمان یعمر العلم.»
حضرت آیتالله جوادی آملی همچنین برای عزت و سربلندی ملت ایران، پایداری نظام اسلامی و توفیق علما، طلاب و همه خدمتگزاران دین و جامعه دعا کردند و اظهار امیدواری کردند که جامعه اسلامی به جامعهای علوی تبدیل شده و این نظام به دست صاحب اصلی و اصیل آن، حضرت ولیعصر (عجلالله تعالی فرجه الشریف) سپرده شود.
تبلیغ؛ ستون فقرات رسالت حوزوی و حلقه وصل حوزه و جامعه

به گزارش رسا، بیانات ارزشمند حضرت آیتالله سبحانی در آیین آغاز سال تحصیلی جدید حوزههای علمیه، بار دیگر بر جایگاه رفیع و جایگاه بنیادین «تبلیغ و وعظ» در ساختار فعالیتهای حوزوی تأکید ورزید. ایشان با تشبیه فقیه به طبخکننده غذا و مبلّغ به رساننده آن به مردم، استعارهای گویا از نسبت میان «تولید علم دینی» و «انتقال آن به جامعه» ارائه دادند.
این تشبیه، عمق و اهمیت حیاتی رسالت تبلیغی را روشن میسازد؛ چرا که علم و معرفت دینی، هرچند در عالیترین سطوح تولید شود، تا زمانی که به زبان روز و به شیوهای قابل فهم برای تودههای مردم بیان نگردد، از تحقق بخشیدن به آثار اجتماعی و فرهنگی خود باز میماند.
حضرت آیتالله سبحانی به درستی اشاره کردند که نباید تبلیغ را امری حاشیهای و کماهمیت تلقی کرد. بلکه این عرصه، به مثابه ستون فقرات رسالت حوزههای علمیه و فلسفه وجودی آنها، باید در کنار سایر رشتههای تخصصی مورد اهتمام جدی قرار گیرد. مبلغان، در واقع، حلقه اتصال میان حوزه علمیه و جامعه هستند؛ کانونی که اندیشهها و معارف دینی تولید شده در کانونهای علمی را دریافت کرده، پالایش نموده و با زبانی شیوا، متناسب با نیازها و درک مخاطبان، به جامعه منتقل میسازند.
فاصله میان «تولید» و «انتقال» معارف دینی، ظرفیت علمی و فکری حوزه را عقیم میگذارد. از این رو، هویت اصلی و فلسفه وجودی حوزه، در گرو تحقق این پیوند حیاتی است. فعالیتهای تبلیغی، چه در قالب سخنرانی، موعظه، یا بیان ساده و قابل فهم، قابلیت تأثیرگذاری عمیق بر زندگی فردی و اجتماعی افراد، هدایت، و تقویت باورهای دینی را داراست. این همان رسالت اجتماعی حوزههای علمیه است که در پرتو اهتمام جدی به امر تبلیغ، به بهترین نحو محقق خواهد شد.