امام باقر علیه السلام فرمودند:  به خدا سوگند که او (مهدی (علیه السلام)) مضطر (حقیقی) است که در کتاب خدا آمده می فرماید: «اَمَّن یجیب المضطر اذ ادعاه و یکشف السؤ...» بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٤١ 

حوزه و دانشگاه 1288

آیت‌الله العظمی جوادی آملی:
علم فرسوده و کهنه به درد حوزه و دانشگاه نمی‌خورد 
 آنچه از زبان و قلم انسان صادر می‌شود، هنگامی «بیان» است که از انسانی صادر شده باشد که شاگرد قرآن و آموخته الهی باشد؛ نه کسی که سخن و نوشته‌اش برخاسته از هوا و هوس و خواسته‌های نفسانی باشد.
 اضلاع چهارگانه که در حوزه و دانشگاه مطرح هستند اول توحید است، بعد تعلیم قرآن، بعد انسان ‎شدن و بعد سخن گفتن و تعلیم و تربیت است.
به گزارش خبرگزاری حوزه، حضرت آیت‌الله جوادی آملی در پیام تصویری به مناسبت آغاز سال تحصیلی حوزه علمیه شهرستان آمل ضمن گرامیداشت حضور علما، فرهیختگان و طلاب حوزه‌های علمیه، بر ضرورت شناخت حقیقت علم، انسان و مسیر دستیابی انسان به علم تأکید کردند
ایشان با بیان اینکه «علم ارزشش به اعتبار معلوم است و ارزش عالم به علم»، علم را یکی از ارکان اساسی نظام خلقت دانستند و با اشاره به آیات قرآن کریم فرمودند: خداوند متعال خود را معلم معرفی کرده و اولین تعلیم را نسبت به انسان انجام داد که وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ کُلَّهَا بعد عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ خداوند لقت را و نظام هستی را با علم شروع کرد با علم ادامه می‌دهد و با علم به پایان می‌رساند.
معظم‌له با تأکید بر پیوند عمیق میان علم و رحمت، به آیات سوره مبارکه الرحمن اشاره کرده و بیان داشتند: الرَّحْمَنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ خَلَقَ الْإِنسَانَ عَلَّمَهُ الْبَیَانَ 
یعنی مسیر تعلیم الهی از رحمت آغاز می‌شود، با تعلیم قرآن ادامه می‌یابد، به انسان‌شدن می‌رسد و در نهایت به بیان می‌انجامد، یعنی «الرحمن» یک، «علم القرآن» دو، بعد از این‌ها «خلق الإنسان» سه، آنگاه «علمه البیان» چهار.
ایشان تصریح کردند: آنچه از زبان و قلم انسان صادر می‌شود، هنگامی «بیان» است که از انسانی صادر شده باشد که شاگرد قرآن و آموخته الهی باشد؛ نه کسی که سخن و نوشته‌اش برخاسته از هوا و هوس و خواسته‌های نفسانی باشد.
معظم له تأکید کردند: اضلاع چهارگانه که در حوزه و دانشگاه مطرح هستند اول توحید است، بعد تعلیم قرآن، بعد انسان شدن و بعد سخن گفتن و تعلیم و تربیت است.
حضرت آیت‌الله جوادی آملی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به فرمایش امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) درباره علم و ایمان، بر ضرورت پیوند علم و ایمان تأکید کرده و فرمودند: «بِالْإِیمَانِ یُعْمَرُ الْعِلْمُ»؛ علم گاهی فرسوده و کهنه می‌شود و آنچه علم را تعمیر، زنده و اثربخش می‌کند، ایمان است، ایمان است که علم را زنده، شاداب و ثمربخش نگه می‌دارد.
ایشان با بیان اینکه علم فرسوده، جامعه متمدن به بار نمی‎آورد، افزودند: حوزه‌ای می‌تواند آباد باشد و جامعه را آباد کند که علم آن، علاوه بر زنده بودن، سالم و آباد باشد و آبادی علم به ایمان است. اگر کسی راه خود را شناخت و راه خود را طی کرد و راه دیگری را نبست، این علم، معمور است یعنی آباد است. حوزه آباد جامعه را آباد می‎کند، دانشگاه آباد جامعه را آباد می‎کند. دیگر جنگی در کار نیست دیگر تهاجم آن دو ابرقدرت دیوصفت هم در کار نیست؛ نه کسی بیراهه می‎رود نه کسی راه دیگری را می‎بندد.
معظم‌له با تأکید بر ضرورت دستیابی به علم نو و سالم خاطرنشان کردند: علمی که فرسوده و کهنه شده باشد، نه حوزه را به شکوفایی می‌رساند و نه دانشگاه را شکوهمند می‌کند؛ از این رو باید علمی آموخت که کهنه نشود و اگر آثار کهنگی در آن پدید آمد، با ایمان و عمل صالح آن را تعمیر کرد.
ایشان با دعا برای توفیق حوزه‌های علمیه و دانشگاه‌ها، ابراز امیدواری کردند: هم حوزه ما بشود حوزه‌ای که «بالایمان یعمر العلم» و هم دانشگاه ما دانشگاهی بشود که «بالایمان یعمر العلم.»
حضرت آیت‌الله جوادی آملی همچنین برای عزت و سربلندی ملت ایران، پایداری نظام اسلامی و توفیق علما، طلاب و همه خدمتگزاران دین و جامعه دعا کردند و اظهار امیدواری کردند که جامعه اسلامی به جامعه‌ای علوی تبدیل شده و این نظام به دست صاحب اصلی و اصیل آن، حضرت ولی‌عصر (عجل‌الله تعالی فرجه الشریف) سپرده شود.

تبلیغ؛ ستون فقرات رسالت حوزوی و حلقه وصل حوزه و جامعه

به گزارش رسا، بیانات ارزشمند حضرت آیت‌الله سبحانی در آیین آغاز سال تحصیلی جدید حوزه‌های علمیه، بار دیگر بر جایگاه رفیع و جایگاه بنیادین «تبلیغ و وعظ» در ساختار فعالیت‌های حوزوی تأکید ورزید. ایشان با تشبیه فقیه به طبخ‌کننده غذا و مبلّغ به رساننده آن به مردم، استعاره‌ای گویا از نسبت میان «تولید علم دینی» و «انتقال آن به جامعه» ارائه دادند.
 این تشبیه، عمق و اهمیت حیاتی رسالت تبلیغی را روشن می‌سازد؛ چرا که علم و معرفت دینی، هرچند در عالی‌ترین سطوح تولید شود، تا زمانی که به زبان روز و به شیوه‌ای قابل فهم برای توده‌های مردم بیان نگردد، از تحقق بخشیدن به آثار اجتماعی و فرهنگی خود باز می‌ماند.
حضرت آیت‌الله سبحانی به درستی اشاره کردند که نباید تبلیغ را امری حاشیه‌ای و کم‌اهمیت تلقی کرد. بلکه این عرصه، به مثابه ستون فقرات رسالت حوزه‌های علمیه و فلسفه وجودی آن‌ها، باید در کنار سایر رشته‌های تخصصی مورد اهتمام جدی قرار گیرد. مبلغان، در واقع، حلقه اتصال میان حوزه علمیه و جامعه هستند؛ کانونی که اندیشه‌ها و معارف دینی تولید شده در کانون‌های علمی را دریافت کرده، پالایش نموده و با زبانی شیوا، متناسب با نیازها و درک مخاطبان، به جامعه منتقل می‌سازند.
فاصله میان «تولید» و «انتقال» معارف دینی، ظرفیت علمی و فکری حوزه را عقیم می‌گذارد. از این رو، هویت اصلی و فلسفه وجودی حوزه، در گرو تحقق این پیوند حیاتی است. فعالیت‌های تبلیغی، چه در قالب سخنرانی، موعظه، یا بیان ساده و قابل فهم، قابلیت تأثیرگذاری عمیق بر زندگی فردی و اجتماعی افراد، هدایت، و تقویت باورهای دینی را داراست. این همان رسالت اجتماعی حوزه‌های علمیه است که در پرتو اهتمام جدی به امر تبلیغ، به بهترین نحو محقق خواهد شد.