سوره انعام، آیه ۱۰۴: قَدْ جَاءَكُمْ بَصَائِرُ مِن رَبِّكُمْ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ عَمِىَ فَعَلَيْهَا وَمَا أَنَاْ عَلَيْكُم بِحَفِيظٍ.

ترجمه: همانا از سوى پروردگارتان، مایه‌هاى بینش و بصیرت، براى شما آمده است. پس هر كه بصیرت یافت، به سود خود اوست و هر كس كورى گزید، به زیان خویش عمل كرده است و من نگهبان و ضامن (ایمان شما به اجبار) نیستم.

پیام ها و‌ نکته ها:

مشابه این آیه در قرآن زیاد است كه نتیجه‌ى ایمان وكفر، خوبى وبدى، یا بصیرت و کوردلىِ انسان را متوجّه خود او مى‌داند. مانند:

- «لها ما كَسَبَت وعلیها ما اكتسبت» [سوره بقره، آیه ۲۸۶]

- «مَن‌عَمِلَ صالحاً فلنفسه ومَن اَساء فَعَلیها» [سوره فصّلت، آیه ۴۶]

- «اِن‌أحسنتُم أحسنتُم لانفُسِكم و اِن‌أساتُم فلها» [سوره اسراء، آیه ۷]

با نزول قرآن، راه عذرى بر هیچ كس باقى نمانده است. «قد جاءكم بصائر»

مردم در انتخاب راه، آزادند. «مَن أبصر ... و مَن عمى» و سود ایمان و زیان كفر مردم، به خودشان برمى‌گردد، نه خدا. «فلنفسه... فعلیها»

آگاه كردن مردم، از شئون ربوبیّت الهى است. «بصائر من ربّكم»

 كیفر گروهى از مردم، نشانه باطل بودن تعالیم انبیا نیست، بلكه نشانه‌ى كوردلى خود آنان است. «و مَن عمى»

وظیفه‌ى پیامبر، ابلاغ است نه اجبار. «ما أنا علیكم بحفیظ»

زندگی و رفتار همه انسانها، بر اساس بینش و نوع نگاهشان به خدا، خود، خلقت، جهان و همه عالم هستی است. یعنی قطعا زندگی و رفتار کسی که نگاه صحیح و درستی به آنها باشد، با رفتار و زندگی کسی که خدا و انسان و جهان را بر اساس تخیلات و پندارهای خود  و یا بر اساس شک و تردید بنا کرده، متفاوت خواهد بود. «من ابصر فلنفسه و من عمی فعلیها»

 این آیه مهم می فرماید قرآن، حقیقت عالم هستی را به شما نشان می دهد. مانند اینکه دانه های برنج و گندم را در مقابل نور بگیرید و از کیفیت آن باخبر شوید. قرآن، نور و روشنی است و حقیقت موجودات و حتی افکار و تمایلات، در زیر نور آن آشکار می شود‌. «قد جاءكم بصائر»

عرصه کردن نگاه و بینش خود به قرآن، مقدمه سبک زندگی صحیح دینی است که از همین جا آغاز می شود و تا جهان آخرت نیز ادامه پیدا می کند. باید همه چیز را بر قرآن عرضه کنیم تا میزان حقانیت آن را بدانیم و مطمین و امیدوار و هدفمند زندگی کنیم.