***
به نام او
که از آیات او بسیار باید گفت
خدا زنده است.
این را اول اخبار باید گفت.
خدای انتم الاعلام
وقت نصرت و امداد
خدای وعدههای صادق لایخلف المیعاد.
خدا از عمر نوح آیینهای همقد ایمان ساخت،
همان نوحی که کشتی را به امرش در بیابان ساخت.
و ابراهیم در هر امتحان بر او توکل کرد.
خدا در آتش نمرود بین شعلهها گل کرد.
خداوندی که از نیل خروشان جاده میسازد
و اعجاز از عصایی پیش پا افتاده میسازد.
عزیز مصر، روزی یوسفدرچاهافتادهست.
خدای ما، خدای لحظههای خارقالعادهست.
به خاک ذلت افتاده است پیش او تکبرها،
خدای بدر، آن پیروزی دور از تصورها.
به صدها جلوه ما آن روح را در کالبد دیدیم،
خدای بدر را در عبرت تلخ احد دیدیم.
خدا در خط به خط وعدههای راستین پیداست،
خدا در ضرب شمشیر امیرالمومنین پیداست.
حسین ابن علی در قتلگاه او را تماشا کرد.
جهان، راه خودش را از همان گودال پیدا کرد.
فراتر از همه تحلیلها، آری، خدایی هست
تماشاچی مباش ای دل، تو را هم کربلایی هست.
خدا امروز هم،
مانند دیروزش خدایی کرد.
خدا بود آن که در تشییع سید خودنمایی کرد.
فقط او مرگ را اینگونه در انظار زیبا کرد.
خدا در لحظههای آخر «سَنوار» غوغا کرد.
خدای حاج قاسم،
آن بزرگ روستازاده،
همان مردی که با اخلاص دنیا را تکان داده.
در آن باران و مه، تنها خدا تسکین مردم شد.
شبی که تکهای از قلب ما در ورزقان گم شد.
خدا حالا رئیسی را به یک حجت بدل کرده است.
چه زیبا پیکرش را پرچم ایران بغل کرده است.
خدا این اشکها را عصر عاشورا سیاسی کرد.
یکایک سوگواریهای ما را هم حماسی کرد.
خدا با ماست، او اینجاست،
هم مقصود، هم راه است.
همیشه نصرتش در باور «ان تنصرالله» است.
خدا در غزه افشا کرد راز روزگارین است،
که معیار شرافت نسبت ما با فلسطین است.
***
محمد رسولی