از دلایل عمده نفوذ تشیع در ایران، مهاجرت سادات علوی به مناطق مختلف این سرزمین است. این مهاجران عمدتاً شیعه بوده‌اند که گرایش‌های مختلفی چون زیدی و امامی داشتند و در رواج تشیع در ایران نقش قابل توجهی ایفا کردند. از مهم‌ترین ساداتی که حضور آن‌ها موجب رواج تشیع در ایران شد، امام رضا (علیه‌السلام) بودند. حضور امام (علیه‌السلام)، علاوه بر برانگیختن علایق شیعی در میان ایرانیان، موجب مهاجرت عده زیادی از سادات علوی به ایران گردید. همچنین، حضور امام (علیه‌السلام) باعث مهاجرت عده‌ای از عالمان شیعه به ایران شد که حضورشان در رواج تشیع تأثیرگذار بود.

دلیل ورود آنان به ایران را چنین برشمرده‌اند:

امنیتی که در مناطق ایران بود، یکی از عمده‌ترین دلایل مهاجرت سادات علوی به ایران بود. ایران نسبتاً دور از دسترس بنی‌امیه و بنی‌عباس که در شام و عراق مستقر بودند، قرار داشت.

رفاهی که ممکن بود از پس این مهاجرت نصیب آنان شود؛ این دلیل از دلایل عمومی مهاجرت قبایل عرب به ایران بود.

ایرانیان به دلیل اینکه این مهاجران از فرزندان پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) بودند، به آنان احترام می‌گذاشتند و علویان در میان مردم ایران نسبت به خود احساس محبوبیت می‌کردند.

فشاری که از سوی کارگزاران خلافت در مناطق مختلف ایران بر مردم وارد می‌شد موجب دعوت آنان برای حضور مخالفان اصلی دستگاه خلافت، سادات علوی، برای حضور و قیام علیه این فرمانروایان می‌شد.

پرهیزکاری و جوانمردی برخی سادات علوی که دوستی ایرانیان را برمی‌انگیخت؛ این موضوع ایرانیان را برای دعوت از آنان برای حضور در ایران تشویق می‌کرد.

در برخی نواحی ایران، قدرت‌های محلی ایرانی حفظ حیات خود را در پذیرش اسلام و اتحاد با سادات علوی، در مقابل قدرت‌های سنی مذهب وابسته به خلافت می‌دیدند. به همین دلیل، از آنان برای حضور و شراکت در قدرت دعوت می‌کردند.