فرزند آیت اللّه علامه امینی، آقای دکتر محمد هادی امینی می‌نویسد: پس از گذشت چهارسال از فوت مرحوم آیت اللّه العظمی علامه امینی نجفی، پدر بزرگوارم مؤلف کتاب الغدیر یعنی سال 1394 هجری قمری، شب جمعه‌ای قبل از اذان فجر، وی را در خواب دیدم. او را شاد و خرسند یافتم. جلو رفته و پس از سلام و دست‌بوسی عرض کردم: پدر جان! در آنجا چه عملی باعث سعادت و نجات شما گردید؟ گفتند: چه می‌گویی؟ مجدّداً عرض کردم: آقا جان! در آنجا که اقامت دارید کدام عمل موجب نجات شما شد؛ کتاب الغدیر یا سایر تألیفات یا تأسیس و بنیاد کتابخانه امیرالمؤمنین (علیه‌السلام)؟

پاسخ دادند: نمی‌دانم چه می‌گویی؛ قدری واضح‌تر و روشن‌تر بگو. گفتم: آقا جان! شما اکنون از میان ما رخت بر بسته‌اید و به جهان دیگر منتقل شده‌اید؛ در آنجا که هستید، کدامین عمل باعث نجات شما گردید از میان صدها خدمات وکارهای بزرگ علمی و دینی و مذهبی؟

مرحوم علامه امینی درنگ و تأملی نمودند، سپس فرمودند: فقط زیارت ابا عبداللّه الحسین (علیه‌السلام).

عرض کردم شما می‌دانید اکنون روابط بین ایران و عراق تیره و تار است و راه کربلا بسته، چه کنم؟

فرمود: در مجالس و محافلی که جهت عزاداری امام حسین (علیه‌السلام) بر پا می‌شود شرکت کن؛ ثواب زیارت امام حسین علیه‌السلام را به تو می‌دهند.

سپس فرمودند: پسر جان! در گذشته بارها تو را یاد آور ساختم و اکنون به تو توصیه می‌کنم که زیارت عاشورا را هیچ وقت و به هیچ عنوان ترک و فراموش مکن. مرتباً زیارت عاشورا را بخوان و بر خودت وظیفه بدان؛ این زیارت دارای آثار و برکات و فواید بسیاری است که موجب نجات و سعادت در دنیا و آخرت تو می‌باشد و امید دعا دارم فرزندم.

فرزند مرحوم آیت اللّه امینی می‌نویسد: علامه امینی با کثرت مشاغل و تألیف و مطالعه و تنظیم و رسیدگی به ساختمان کتابخانه امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در نجف اشرف، مواظبت کامل به خواندن زیارات عاشورا داشته و سفارش به زیارت عاشورا می‌نمودند و بدین جهت من خودم نیز حدود 30سال است مداوم به زیارت عاشورا می‌باشم.

زبدة الحکایات، عبدالمحمد لواسانی: 227