آسمان و زمین و موجودات جهان در فقدان پیامبران الهی، معصومان و ائمه هدی (علیهم‌السلام) ناراحت و گریان می‌شود. پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) گریه عرش خدا، ملائکه، آسمان، زمین و تمام موجودات را برای واکنش به گریه‌های حضرت زهرا (علیها‌السلام) تأیید کرده است. در روایات آمده است که هنگام شهادت امام حسین (علیه‌السلام)، آسمان بر ایشان گریه کرد و گریه او سرخی مخصوصی بود که در اطراف آسمان نمایان شد. آسمان چهل روز بر شهادت امام حسین (علیه‌السلام) خون گریه کرد. آسمان بر حضرت یحیی و امام حسین (علیهماالسلام) چهل روز گریه کرد و بر دیگری جز آن دو گریه نکرده است.

دعای سوم شعبان که به مناسبت ولادت امام حسین (علیه‌السلام) خوانده می‌شود، یکی از روایاتی است که حادثه کربلا را نه برای انسان‌ها و بلکه بر همه موجودات هستی، مصیبتی فراموش نشدنی دانسته است. در قسمتی از این دعا آمده است:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فِی هَذَا الْیَوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهَادَتِهِ قَبْلَ اسْتِهْلَالِهِ وَ وِلَادَتِهِ بَکَتْهُ السَّمَاءُ وَ مَنْ فِیهَا وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَيْهَا…خدایا! از تو می‌خواهم به‌حق مولود در این روز که پیش از برخاستن صدایش و قبل از ولادتش به شهادتش وعده داده شده، آسمان و هرکه در آن است، زمین و هر که بر آن است بر او گریست، در حالی‌ که هنوز قدم در جهان نگذاشته بود.

انسانی که مسیر هدایت را بر انسان‌ها ببندد، با مرگ و ناراحتی‌شان، موجودات هستی واکنشی از خود نشان نمی‌دهند. آیه ۲۹ سوره دخان این نگرش را تأیید می‌کند که با غرق شدن فرعون و دنباله‌روانش، نه آسمان بر آن‌ها گریست و نه زمین و نه هنگام نزول بلا (غرق شدن) به آن‌ها مهلتی داده شد: فَمَا بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ وَمَا کَانُوا مُنْظَرِینَ گریه نکردن آسمان و زمین بر عذاب شدگان الهی، ممکن است کنایه از حقارت آن‌ها و نبود یاور و دلسوز برای آن‌ها باشد. غرق شدن آن‌ها هیچ عکس‌العملی را در هستی در پی نداشت. اهل آسمان‌ها و زمین برای مؤمنان و مقربان درگاه خداوند گریه می‌کنند، نه برای جبارانی چون فرعونیان.

گریه آسمان و زمین در کنار کنایی بودن، یک گریه حقیقی نیز هست که به صورت نوعی دگرگونی و سرخی مخصوص (علاوه بر سرخی همیشگی به هنگام طلوع وغروب) و با باریدن خون و… خودنمایی می‌کند.

حقیقی بودن گریه آسمان از دعای سوم شعبان استفاده می‌شود، هرچند در حق فرعونیان ممکن است علاوه بر معنای حقیقی، معانی کنایی هم صادق باشد که گوئی هیچ ارتباطی با عالم هستی و جهان بشریت نداشته‌اند. هنگامی که عذاب شدند، کسی جای خالی آن‌ها را احساس نکرد. قطره اشکی بر مرگ آن‌ها نریخت.

قرآن، گریه کردن آسمان را برای غرق شدن فرعون نفی کرده است. آیه با روایات گریه کردن آسمان و زمین بر پیامبران الهی، معصومان (علیهم‌السلام) و مؤمنان تناقض ندارد. اگر آسمان به فرعونیان گریه نکرد، به خاطر نداشتن جایگاه معنوی آن‌ها بود. پیامبران الهی، معصومان (علیهم‌السلام) و مؤمنان نزد خدا جایگاه بلندی دارند و با شهادت یا مرگ آن‌ها، جهان غمگین شده و گریه می‌کند.