روز نُهُم رَبیع‌الاول روز آغاز امامت امام زمان (عج) است. بنابر نقلی در این روز، عمر بن سعد از قاتلین امام حسین (علیه‌السلام)، کشته‌ شد. گاه در این روز محافلی به نام‌های، عیدُ الزهرا و فرحةُ الزهراء، برگزار می‌شود؛ در حالی که قتل خلیفه دوم روز ۹ ربیع الاول نبوده است؛ بلکه بر اساس اعلام اکثر علمای شیعه و مورخان سنی و شیعه تاریخ قتل خلیفه دوم در ماه ذی‌الحجه سال ۲۳ هجری بوده است و روز ۹ ربیع الاول روز کشته شدن عمر بن سعد به دست مختار ثقفی است که در آن سال‌ها جشن‌هایی به این زمینه گرفته می‌شده که بعدها به دلیل هم اسم بودن عمر بن سعد با خلیفه دوم، به این نام یعنی «عمر کشون» مشهور شده است.

مراجع و عالمان دینی شیعه برپایی مجالسی که در آن اهانت به مقدسات و بزرگان دینی اهل سنت می‌شود را جایز نمی‌دانند.

شاید بسیاری خبرهای کشتار شیعیان در پاکستان، حمله به شیعیان در کربلا، محاصره ده‌ها خانوده شیعه اندونزی در جاوه شرقی، حمله به حسینیه‌ها و مراکز شیعی در سوریه، حمله به شیعیان نیجریه ،محدودیت‌ها علیه شیعیان در مصر و عربستان و... را شنیده باشند؛ اما در چرایی چنین اتفاقاتی کسی فکر نکرده است. هر چند می‌توان ده‌ها عامل را در این برشمرد؛ اما یکی از این عوامل، مراسم‌هایی است که در روز ۹ ربیع‌الاول برگزار می‌شود.

تجربه نشان داده که هیچگاه دشنام گفتن به مقدسات دیگران، موجب هدایت گمراهان نمی‌شود؛ بلکه برعکس آنان را به لجاجت و مقابله به مثل وادار می‌کند. از این رو اهل بیت (علیهم‌السلام) به شیعیان یادآور می‌شدند که خداوند از دشنام گفتن حتی نسبت به بت‌های مشرکان نهی فرموده است. خداوند می فرماید «به معبود کسانى که غیر خدا را می‌خوانند دشنام ندهید، مبادا آن‌ها(نیز) از روى(ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند» [أنعام/۱۰۸]؛ بنابراین پرهیز از دشنام، یک اصل قرآنی و اسلامی است.

متأسفانه در سال‌های اخیر و با امکانات جدیدی هم که به وجود آمده، امکان ضبط تصاویر یا صوت این مجالس برای شرکت کنندگان در آن به سهولت وجود دارد که در بعضی موارد این فیلم ها و صوت‌ها به کشورهای مجاورمان که شیعیان، اهل تسنن و وهابیت در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند نفوذ یافته و باعث ایجاد فتنه و ریختن خون پاک شیعیان آن منطقه گردیده است.

همچنین در سیره اهل بیت (علیهم‌السلام) تأکید بر مدارا با اهل سنت صورت گرفته است؛ چنان که در کتاب‌هایی نظیر «المحاسن للبرقی»، «الکافی»، «تفسیر العیاشی»، «بحارالانوار» و «مستدرک الوسایل» به احادیثی بر می‌خوریم که بر اصل وحدت مسلمانان اذعان دارند، که برگزاری این چنین جشن‌های خرافی موجب برهم زدن وحدت مسلمانان می‌شود.