مجله فارن افرز با انتشار تحلیلی تحت عنوان «هدف بازدارندگی هسته‌ای» آورده است: ادعای برخی افراد مبنی بر «مرگ بازدارندگی هسته‌ای» به‌شدت اغراق‌آمیز است. آن‌ها نقشی را که این تسلیحات تاکنون ایفا کرده‌اند، درک نمی‌کنند.

این افراد می‌گویند برخورداری از سلاح هسته‌ای بعضاً مانع از جنگ نشده است. بله، اما آن‌ها توجه ندارند که اساساً هدف از تولید تسلیحات هسته‌ای این نبوده است.

 اوایل سال ۱۳۶۱ بود. یک روز تلفن خانه زنگ خورد. یکی از همسایه‌ها پشت خط بود. سؤال ساده‌ای داشت: «آقا، سیگار کشیدن حلال است یا حرام؟»

علامه جعفری پاسخ داد: «مباح است. اما علت این سؤال چیست؟»

زن گفت: «پسر جوانی دارم که سیگار می‌کشد. هر وقت به او می‌گویم سیگار نکش، جواب می‌دهد: اگر سیگار بد بود، آقای جعفری سیگار نمی‌کشید!»

در کشوری که از هر ۱۰ نفر، ۹ نفر آن‌ها مسلمان هستند؛ با تاریخی کهن از مساجد، زیارتگاه‌ها و پیوندی عمیق با اهل‌بیت (ع). به نظر می‌رسد در چنین سرزمینی، داشتن پوشش دینی در مدرسه طبیعی‌ترین حق یک دختر نوجوان باشد؛ اما در همسایگی شمال غربی ما، یعنی در جمهوری آذربایجان، دهه‌هاست که ماجرایی پر از تنش، تناقض و پرسش‌های جدی رقم خورده است. اتفاقات امروز جمهوری آذربایجان فقط بر سر یک «فرم لباس ساده» نیست؛ پای مرزهای آزادی مذهبی، انتخابی عمل‌کردن در سکولاریسم و جهت‌گیری‌های کلان سیاسی در میان است. بیایید این جورچین را کنار هم بچینیم.

طرح نافرجام ۱۳۸۶ و دستور شفاهی ۱۳۸۸ (۲۰۱۰) 

«وعده درمانی» یک اصطلاح در ادبیات سیاسی و رسانه‌ای ایران است که به جایگزینی اقدامات عملی با وعده‌های توخالی و گفتارهای امیدبخش اشاره دارد. وقتی می‌گوییم مسئولی «وعده درمانی» می‌کند، یعنی به جای حل واقعی مشکلات، تنها به دادن وعده‌های بزرگ و مبهم اکتفا می‌کند.

این اصطلاح دقیقاً چه معنایی دارد؟

استاد سیداحمد فقیهی از قول علامه مصباح نقل می‌کنند:

آقازاده آیت‌الله بهجت می‌گفت: من به پدرم گفتم: چقدر دعا و نماز می‌خوانید و ذکر می‌گویید؟! شما روزی پنج شش ساعت درس دارید، چرا این‌قدر خودتان را با این عبادات، خسته می‌کنید؟! 

ایشان فرمود: بابا! اثر این دعاها، نمازها و توسلات این است که گاهی درسی که فهم آن به سه ساعت مطالعه نیاز دارد، من با ده دقیقه مطالعه می‌فهمم! اگر کار با اخلاص، توجه به خدا و توسلات همراه باشد، برکت پیدا می‌کند.

مرحوم آیت الله حائری شیرازی:

چرا می‌گوییم «جِهادُ المَرأَةِ حُسنُ التَّبَعُّلِ»؛جهاد زن، خوب شوهرداری کردن است؟ چرا نمی‌گوییم جهاد مرد هم خوب زن‌داری کردن است؟!

ابلیس ۶۰۰۰ سال عبادت کرد. وقتی به او گفتند بر آدم سجده بکن، نکرد. اگر بر آدم سجده کرده بود، این ۶۰۰۰ سالش مقبول واقع می‌شد؛ پس دو نوع عبادت داریم: عبادت از نوعِ ۶۰۰۰ ساله، و عبادتِ از نوعِ سجده بر آدم.

شما مردها می‌دانید اطاعتی که خانم‌ها [در بعضی امور، واجب است که] از شما بکنند، از نوع چه عبادتی است؟ و وظایفی که شما نسبت به همسرتان انجام می‌دهید، از نوع چه عبادتی است؟ 

دکتر محبوبه حقیقی

 

پای صنعت زیبایی، حالا به سالن‌های مردانه هم باز شده؛ از شیدینگ لب گرفته تا میکروبلیدینگ و کاشت بن‌مژه. بعضی از پیج‌های این حوزه، روزی ۳۰ مشتری آقا دارند و برای یک پکیج کامل، حدود ۱۵ میلیون تومان پول می‌گیرند.

تکنیک‌هایی مثل «شکوفه‌های گیلاس» برای قلوه‌ای کردن لب‌ها، حسابی طرفدار پیدا کرده و تبلیغاتشان مدام روی یک جمله مانور می‌دهد: «اصلاً تابلو نیست و کاملاً مردانه است!»

اما پشت این کاسبی، مرزهای هویتی در حال فروپاشی است. پسرهایی که تا دیروز زدن یک ضدآفتاب ساده را تهدیدی برای مردانگی‌شان می‌دیدند، حالا برای رژ لب دائم و خط چشم کارت می‌کشند.

هادی قطبی

تربیت و روانشناسی امروز (دانشگاهی)، محصول تمدن و نگاه مادیگرایانه غرب است که انسان را نهایتاً یک حیوان ناطق می‌داند نه بیشتر، که باید او را رام (تربیت) کرد؛ همین نه بیشتر. نه قائل به روح انسانی است، و نه عالم غیب و معنویت خداگرایانه و خدامحور. نه وحی و حدیث را قبول دارد، نه سخن عالمان و عارفان اسلام را. علم یعنی تجربه؛ یعنی دیدنی‌ها و شنیدنی‌ها.

تصور کنید سلاحی وجود دارد که به جای ترس، لبخند بر لب شما می‌آورد. این سلاح در جنگ شناختی امروز، میم‌ها هستند؛ اسب‌های تروآیی که بی‌سر و صدا از دروازه‌های تفکر انتقادی ما عبور می‌کنند.

امروزه میم‌ها دیگر صرفاً طنز اینترنتی نیستند؛ بلکه ویروسی روان‌شناختی‌اند. وقتی می‌خندیم، دفاع منطقی مغز پایین می‌آید و پیام پنهانِ میم، مستقیماً در ناخودآگاه ما جای می‌گیرد.

اما خطرناک‌ترین کارکرد این اسب‌های تروآ، دوقطبی کردن جامعه است. میم‌ها با تقلیل دادن مسائل پیچیده به سیاه‌وسفیدِ تمسخرآمیز، افراد جامعه را به دو جبهه ما و آن‌ها تقسیم می‌کنند.