هادی قطبی

عمیق‌ترین آسیب، تهی شدن از معناست. نوجوانی که با لذت‌های سمی زندگی می‌کند، به‌تدریج حس هدفمندی، کرامت نفس و ارتباط با ارزش‌های متعالی را از دست می‌دهد. این تهی‌شدن، خودش دلیلی می‌شود برای پناه بردن بیشتر به همان لذت‌ها؛ چرخه‌ای که هر دور آن، فرد را عمیق‌تر فرو می‌برد.

خانواده اولین و مهم‌ترین سپر است. آنچه محافظت می‌کند، رابطه گرم و امن است، نه کنترل افراطی. نوجوان باید احساس کند می‌تواند بدون ترس از تحقیر، مشکلاتش را با والدین مطرح کند. نظارت متعادل (آگاهی از دوستان و رفت‌وآمدها بدون قضاوت)، الگوسازی سالم، و آموزش مهارت‌های زندگی در خانه، از عوامل کلیدی هستند.