حاج حسین الله‌کرم

 

سردار علی ناصری:

حاج رحیم آقایی

 

رهبر معظم انقلاب اسلامی:

بعد از آنی که در شهر دزفول مردم بی‌پناه و بی‌دفاع مورد تجاوز سلاح‌های دورزن مزدوران عراقی قرار گرفتند که ما همان شب اتفاقاً در دزفول بودیم، من صبح وارد شهر شدم و در خیابان‌ها حرکت می‌کردم. شب را در پایگاه نیروی هوایی گذراندیم که خارج شهر است. روز گفتم بروم ببینم با این حادثه‌ فاجعه‌آمیزی که در این شهر رخ داده است و شاید بیش از صد نفر زن و مرد و کودک بی‌گناه و بی‌دفاع نیمه‌ی شب کشته شدند، بروم ببینیم روحیه‌ مردم چگونه است.

رهبر معظم انقلاب اسلامی: در روزهای سوم چهارم جنگ بود، توی اتاق جنگ ستاد مشترک، همه جمع بودیم؛ بنده هم بودم، مسئولین کشور؛ رئیس جمهور، نخست وزیر ـ آن وقت رئیس جمهور بنی‌صدر بود، نخست وزیر هم مرحوم رجائی بود ـ چند نفری از نمایندگان مجلس و غیره، همه آنجا جمع بودیم، داشتیم بحث می‌کردیم، مشورت می‌کردیم. نظامی‌ها هم بودند. بعد یکی از نظامی‌ها آمد کنار من، گفت: این دوستان توی اتاق دیگر، یک کار خصوصی با شما دارند.

من پا شدم رفتم پیش آنها. مرحوم فکوری بود، مرحوم فلاحی بود ـ این‌هایی که یادم است ـ دو سه نفر دیگر هم بودند. نشستیم، گفتیم: کارتان چیست؟

شهید چمران: من اصلاً خبر نداشتم که اخبار هولناک پاوه به کسی می‌رسد و امام خمینی (ره) و ملت از جریان پاوه باخبرند، فکر می‌کردم که در محاصره ضدانقلاب در آن شب وحشتناک بـه شهادت می‌رسیم و تا مدت‌ها کسی با خبر نمی‌شود.

اما بی‌سیم‌چی شجاع ژاندارمری در حالی که اطاقش زیر رگبار گلوله‌ها فرو می‌ریخت، خود به زیر میز رفته و درازکش میکروفون به دست، همه جریانات را به کرمانشاه {باختران} مخابره می‌کند و مردم از وضع وخیم مظلومان پاوه و وحشیگری‌های ضدانقلاب، با خبر می‌شوند.