شاهرخ ضرغام از جمله شهیدانی بود که دیدن امام خمینی (ره) منجر به تحول روحی در او شده بود و در آذر ۵۹ در آبادان به شهادت رسید. اما زمینههایی برای این عاقبت بخیری وجود داشت. پشت هیکل درشت و ظاهر خشنی که شاهرخ داشت، باطنی متفاوت وجود داشت که او را از بسیاری از همردیفانش جدا میکرد. هیچوقت ندیدم که در محرم و صفر لب به نجاستهای کاباره بزند. ماه رمضان را همیشه روزه میگرفت و نماز میخواند. پدرش به لقمه حلال بسیار اهمیت میداد مادرش هم بسیار انسان مقیدی بود. اینها بیتأثیر در اخلاق و رفتار شاهرخ نبود. به سادات و روحانیون بسیار احترام میگذاشت. هرچه پول داشت خرج دیگران میکرد.
یکی از خصوصیتهای بارز شهید صدرزاده تأکید بر نماز اول وقت بود، همیشه اذان نماز صبح مقر را سید ابراهیم میگفت. ما به دلیل اینکه بحث تبلیغ را انجام میدادیم و مستمر به نقاط مختلف سفر میکردیم نمیتوانستیم روزه بگیریم؛ اما او روزه میگرفت و برای سحری بیدار میشد.
هنگام عبور از اروندرود به دلیل تلاطم شدید آب، عدهای از غواصان، دهان و گلویشان پر از آب شده بود و در آستانه خفه شدن قرار داشتند. یک سرفه کوچک میتوانست عملیات را لو بدهد. به همین دلیل با تمام توان تلاش میکردند تا سرفه نکنند. فرمانده گفته بود تلاش کنید سرفه نکنید، چون یک لشکر را نابود خواهید کرد. وقتی فرمان ابلاغ شد، عزیزانی که دچار سرفه شده بودند، بارها و بارها خود را زیر آب فرو میبردند؛ اما باز موفق به اجرای فرمان نمیشدند.
این بار دستور رسید: از فرد کنار دست خود کمک بگیرید تا زیر آب بمانید و بیصدا شهید شوید تا جان دیگران به خطر نیفتد.
یک روز دیدم علی با محمدرضا دعوا میکند. محمدرضا، علی را تهدید کرد و گفت: اگر کوتاه نیایی به بابا میگویم در مدرسه چهکار میکنی.
من با شنیدن این حرف کمی ترسیدم؛ اما آن موقع به روی خود نیاوردم. آنها کلاس دوم و سوم ابتدایی بودند و با اوضاعی که آن روزها داشت، حسابی هوایشان را داشتم.
مدتی بعد محمد را کنار کشیدم و گفتم بابا، علیرضا در مدرسه چهکار میکند؟ محمد گفت: بابا نمیدانی با پول تو جیبی که بهش میدهی چه میکند؟
با نوچههایش از کوچهای رد میشد، دید سیدی شال سبز به کمر بسته با کمی اثاثیه در کوچه نشسته.
از او پرسید: چرا اینجا نشستهای؟ سید گفت: صاحب خانهام جوابم کرده.
طیب به نوچههایش گفت وانت بیاورند اثاثها را داخل وانت ریختند و به خانهای نوساز بردند که طیب برای خودش ساخته بود؛ ولی هنوز در آن ننشسته بود.
طیب به سید گفت شناسنامهات را بیاور و خانه را به نامش کرد. وقتی کلید خانه را به سید میداد، گفت: از مادرت حضرت فاطمهی زهرا (سلام الله علیها) بخواه که خانهای در آن دنیا برایم فراهم کنه...
حاج باقر شیرازی از دوستان شهید هادی ذوالفقاری (شهید مدافع حرم) میگوید: هادی در لولهکشی تخصص داشت. بسیار فعال و با ایمان بود. با معرفی بنده، منزل چند تن از طلبهها را لولهکشی کرد. کار لولهکشی آب در مسجد را هم تکمیل کرد. من و هادی خیلی رفیق شده بودیم. دیگر خیلی از حرفهایش را به من میزد.
یک بار با او بحث کردم که چرا برای کار لولهکشی پول نمیگیری؟ خب نصف قیمت دیگران را بگیر. تو هم خرج داری و...
ساده زیستی شهید رجایی زبانزد عام و خاص بود. رثایی در اینباره میگوید: «شهید رجایی یک شلواری داشت که چند سالی بود آن را میپوشید و همیشه خودشان هم آن شلوار را میشستند و اتو میکردند. یا در مورد دیگری، اوایل نخست وزیری ایشان بود که برخی آقایان گفتند به خاطر فشار زیاد کاری هر روز یک عدد سیب درشت برای آقای رجایی ببریم که تقویت شوند. وقتی همان بار اول سیب را دیدند و دلیل این کار را متوجه شدند به آنها گفتند؛ فکر میکنید چطور شد که شاه شاه شد و بنی صدر شد بنی صدر. از همین رفتارهای به ظاهر ساده شروع شد.
گفت داشتم رانندگی میکردم که اطلاعیهای از رادیو پخش شد. مث اینکه مراجع فرمودند رعایت نکردن قوانین راهنمایی و رانندگی حرامه! منم یک دستم قطع شده و رانندگی کردنم خلاف قانونه! تا اطلاعیه رو شنیدم، ماشین رو زدم کنار جاده و برگشتم یه راننده پیدا کنم که منو تا فاو ببره!
(خاطرهای از زندگی سردار شهید حاج حسین خرازی، سالنامه سرداران عشق سال 1388)
زمستان بود و دم غروب کنار جاده یک زن و ُیک مرد با یک بچه مونده بودن وسط راه. من و علی هم از منطقه بر میگشتیم.
تا دیدشون زد رو ترمز و رفت طرفشون.
پرسید: کجا می رین؟
مرد گفت: کرمانشاه.
علی گفت: رانندگی بلدی گفت بله بلدم!
علی رو کرد به من گفت: سعید بریم عقب.
مرد با زن و بچهاش رفتن جلو و ما هم عقب تویوتا.
عقب خیلی سرد بود،
گفتم:
آخه این آدم رو میشناسی که اینجوری بهش اعتماد کردی؟
اون هم مثل من میلرزید، لبخندی زد و گفت: