ساده زیستی شهید رجایی زبان‌زد عام و خاص بود. رثایی در این‌باره می‌گوید: «شهید رجایی یک شلواری داشت که چند سالی بود آن را می‌پوشید و همیشه خودشان هم آن شلوار را می‌شستند و اتو می‌کردند. یا در مورد دیگری، اوایل نخست وزیری ایشان بود که برخی آقایان گفتند به خاطر فشار زیاد کاری هر روز یک عدد سیب درشت برای آقای رجایی ببریم که تقویت شوند. وقتی همان بار اول سیب را دیدند و دلیل این کار را متوجه شدند به آن‌ها گفتند؛ فکر می‌کنید چطور شد که شاه شاه شد و بنی صدر شد بنی صدر. از همین رفتارهای به ظاهر ساده شروع شد.

زمستان بود و دم غروب کنار جاده یک زن و ُیک مرد با یک بچه مونده بودن وسط راه. من و علی هم از منطقه بر می‌گشتیم.
تا دیدشون زد رو ترمز و رفت طرفشون.
پرسید: کجا  می رین؟ 
مرد گفت: کرمانشاه.
علی گفت: رانندگی بلدی گفت بله بلدم!
علی رو کرد به من گفت: سعید بریم عقب.
مرد با زن و بچه‌اش رفتن جلو و ما هم عقب تویوتا.
عقب خیلی سرد بود،
گفتم:
آخه این آدم رو می‌شناسی که این‌جوری بهش اعتماد کردی؟
اون هم مثل من می‌لرزید، لبخندی زد و گفت:

 مظفر نجفعلی

سیدناصر حسینی‌پور

موقع برگشتن از دیده‌بانی، علی یوسفی را دیدم؛ از بچه‌های گردان قائم خرمشهر بود. در پادگان قدس همدان، دوره تخصصی انفجارات را با هم گذرانده بودیم. فکر نمی‌کردم او را در جزیره مجنون ببینم. چند روز قبل، عبدالعلی حق‌گو  به هم گفته بود: یکی از بچه‌های گردان قائم، زیاد سراغ شما رو می‌گیره. علی، تخریبچی کاربلدی بود. کپی کویتی‌پور می‌خواند. مرا که دید، خواندنش گرفت.