سلامت ارتباطی و اجتماعی؛ یعنی هنر خوب زندگی کردن با یکدیگر در کنار مهارت ورود مؤثر به جامعه. خانواده‌ای که این بُعد را جدی می‌گیرد، نه دیوار می‌کشد و نه مرزهایش را کاملاً از بین می‌برد؛ بلکه تعادلی ظریف میان حریم خصوصی و ارتباطات اجتماعی برقرار می‌کند.

اولین نشانه این سلامت، مرزهای شفاف اما منعطف است. هر کس بداند چه مسئولیتی دارد و در عین حال، برای تغییرات زندگی انعطاف‌پذیر باشد. 

دومین و مهم‌ترین رکن، گوش دادن فعال به جای شنیدن سطحی است؛ یعنی وقتی عضوی حرف می‌زند، دیگران با تمام وجود به او توجه کنند و احساسات پشت کلماتش را درک کنند.

سومین ویژگی، استفاده از زبان احترام است؛ یعنی به جای برچسب زدن و سرزنش (مثل «تو همیشه بی‌دقتی»)، از جملات سازنده استفاده شود که رفتار را نقد کند، نه شخصیت را.

چهارم، حل تعارض به روش برد - برد است. در خانواده سالم، دعوا به فریاد و توهین ختم نمی‌شود؛ بلکه با گفت‌وگو و یافتن راه‌حلی که به نفع هر دو طرف باشد، پایان می‌یابد.

پنجم، مشارکت در تصمیم‌گیری‌هاست، حتی اگر به شکل نمادین باشد. وقتی کودکان نظرشان پرسیده شود، احساس ارزشمندی و مسئولیت‌پذیری در آن‌ها تقویت می‌گردد.

ششم، گشودگی به جامعه است. خانواده سالم، نه گوشه‌گیر است و نه بیش از حد درگیر؛ بلکه با اقوام، همسایگان و نهادهای اجتماعی ارتباطی متعادل و محترمانه دارد.

هفتم و آخر اینکه، آداب معاشرت و مهارت‌های اجتماعی در این خانواده، نه با پند و نصیحت که با رفتار عملی والدین به کودکان منتقل می‌شود. سلام کردن، وقت‌شناسی، راستگویی و احترام به دیگران، عبادت و بندگی، همگی در رفتار روزمره جاری هستند.

در یک جمله: خانواده سالم از نظر ارتباطی، جایی است که حرف زدن امن است، اشتباه قابل بخشش است، تفاوت‌ها پذیرفته می‌شود و اعضایش هم درون خانه آرامش دارند و هم در بیرون، شهروندانی مؤدب و مسئول هستند.