علی شیرازی

محمد ملک‌زاده

تحولات دو دهه اخیر در نظام بین‌الملل، به‌ویژه پس از ناکامی پروژه‌های مداخله‌گرایانه آمریکا در غرب آسیا، نشانگر آغاز فرایند تعدیل هژمونی ایالات متحده در ابعاد سیاسی، نظامی و گفتمانی است. کاهش قدرت اقناعی واشنگتن در نظم لیبرال، افزایش بازیگران غیردولتی و احیای قدرت‌های بومی، موجب شکل‌گیری وضعیت جدیدی از موازنه نسبی قدرت در این منطقه راهبردی شده است. این دگرگونی صرفاً کاهش نفوذ یا حضور نظامی آمریکا نیست؛ بلکه بیانگر گذار از هژمونی تک‌صدایی به چندمرکزی گفتمانی است که در آن مفاهیمی چون امنیت، مشروعیت و قدرت نرم بازتولید می‌شوند.

علی شیرازی

قاسم روان‌بخش

محمد ملک زاده

در روزهای اخیر انتشار خبری مبنی بر اینکه "شورای حقوق بشر سازمان ملل نماینده جمهوری اسلامی ایران را به عنوان رئیس مجمع این شورا منصوب کرد" به سرعت در صدر خروجی رسانه‌های جهان قرار گرفت. در این میان، شبکه ها و گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی در خارج و دولت‌هایی که از 8 ماه پیش تاکنون با هدف براندازی نظام اسلامی دست به آشوب و اغتشاش در ایران زده بودند،  از این رویداد بسیار شگفت زده و عصبانی شدند و بار دیگر شکست خفت باری را تجربه نمودند. در حاشیه این موضوع، حداقل توجه به دو نکته حائز اهمیت است:

محمد ملک‌زاده

علی اکبر عالمیان

محمد ملک‌زاده

اظهارنظر اخیر محمدرضا باهنر مبنی بر «حذف الزام قانونی حجاب» موجی از واکنش‌ها را برانگیخت؛ واکنش‌هایی که از مغایرت این سخن با سیاست و شرع تا نگرانی از اثرات آن بر انسجام فرهنگی را در بر می‌گیرد. وقتی یکی از چهره‌های باسابقه نظام از «عدم پیگیری قانونی حجاب» سخن می‌گوید، پرسش اصلی این است که این پیام تا چه اندازه به تضعیف سیاست‌های کلان نظام یا تقویت گفتمان دشمن تعبیر می‌شود. در حاشیه این اظهارنظر نکاتی قابل تأمل است: