ما انسانها اگر بدانیم که واقعاً وجود درختان، چه ثمراتی برایمان دارند، هیچگاه به آنها آسیب نمیرسانیم، تا چه رسد که آنها را قطع کنیم و از بین ببریم. وجود درخت، حتّی اگر میوه هم نداشته باشد، فواید زیادی دارد که از جمله عبارتند از:
خشم یک احساس طبیعی و ضروری برای همه دختران است؛ به گونه ای که خالی کردن خشم حتی مفید تشخیص داده شده است. خالی کردن خشم نوعی تصفیه است و هر فردی باید خشم را از بدن خود خارج کند، اما نشان دادن خشم از راه فریاد برآوردن، پرتاب کردن اشیا و یا له کردن آنها زیان هایی برای دختران و خانواده هایشان در پی خواهد داشت. در عین حال راههای درست و صحیحی وجود دارد که به دختران کمک می کند خشم شان را تحت کنترل داشته باشند؛ برخی از راههای سالم به این ترتیب است:
شالوده هیچ خانوادهای بدون گذشت و ایثار استوار نمیماند. در خانهای که تمام افراد آن در اندیشه منافع شخصی خود باشند و خبری از فداکاری نباشد، مهر و صفایی در میان نخواهد بود.
در زندگی خانوادگی حضرت علی (ع) و زهرا (س)، شاهد نمونههای بارز ایثار و فداکاری هستیم که به نمونهای از آن اشاره میکنیم:
صبح یکی از روزهایی که علی (ع) و فاطمه (س) در کنار هم بودند، علی (ع) برای رفع گرسنگی شدید خود، غذایی را از همسرشان طلب کردند. زهرا (س) گفتند: خود دو روز است که چیزی نخوردهام و هرچه در خانه بود، برای شما و فرزندان آوردم.
خانواده در حقیقت، کانون خداشناسی، صفا، صمیمیت و معنویت است و زن و شوهر باید یکدیگر را در این مسیر متعالی یاری کنند. دو انسان مؤمن، وقتی به نام خدا و اذن پروردگار با هم ازدواج میکنند و نیازهای زیستی، جسمی و روحی را هم برآورده میسازند، به یک آرامش و صفایی میرسند که به واسطه آن میتوانند به معنویت برتری، هم برای خود و هم برای فرزندان دلبندشان دست یابند. امید است با به کار بردن توصیههای ذیل، به کانون معنویت و صفایی ماندگار در خانواده دست یابیم:
رابطه پدر با پسر باید رابطهی سازندگی، پرورش و ارشاد باشد. پدر استقبال کند که فرزندش میخواهد مثل او راه برود یا بپوشد و... نباید این تقلیدها را مسخره کند، حتی الگوهای مثبت دیگر را باید به پسر معرفی کند تا وی با نگاه به آنها مسیر آیندهی خود را تشخیص دهد. نوع وظایفی که بر عهدهی پدر گذاشته میشود، محیطهایی که برای حضورش فراهم میشود و اموری که به او واگذار میگردد، همه نقش سازندگی را برای پسر خواهد داشت.