یک. بر اساس ماده ۹۳ فصل ۲۰ برنامه هفتم پیشرفت، نهاد علم در ایران باید به گونه‌ای برنامه‌ریزی کند که در پایان برنامه (سال ۱۴۰۸) باید ۲۰ دانشگاه ایران، در یکی از نظام‌های رتبه‌بندی معتبر بین‌المللی با رتبه زیر ۵۰۰ قرار گیرند.

دو. یکی از معتبرترین نظام‌های رتبه‌بندی دانشگاه‌ها در جهان، نظام رتبه‌بندی شانگهای است که با توجه به داده‌های موجود در پایگاه‌های علمی جهان، هر ساله بر اساس پنج مؤلفه، دانشگاه‌های جهان را بررسی و رتبه‌بندی می‌کند:

۱. دانش‌آموختگان برنده جوایز نوبل و فیلدز؛

۲. اعضای هیئت علمی برنده جوایز نوبل و فیلدز؛

۳. تعداد پژوهشگران پراستناد؛

۴. تعداد مقالات نیچر و ساینس؛

۵. عملکرد علمی به ازای اعضای هیئت علمی.

سه. در تازه‌ترین رتبه‌بندی اعلام شده از سوی شانگهای، مع‌الاسف فقط ۵ دانشگاه از ایران در میان ۱۰۰۰ دانشگاه برتر جهان حضور دارند که هیچ‌کدام از آنها رتبه زیر ۵۰۰ نیست! یعنی بعد از گذشت حدودی نیمی از زمان اجرای برنامه هفتم پیشرفت، هنوز حتی نتوانسته‌ایم یک دانشگاه ایران را در میان ۵۰۰ دانشگاه برتر جهان جای دهیم!

این نشان می‌دهد که دستیابی به اهداف برنامه هفتم در حوزه علم و فناوری و پژوهش، نیازمند تدبیر و درایتی بیشتر، عزمی راسخ‌تر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر و فعالیت جهادی مضاعف‌تری است.