احمدحسین شریفی

احمدحسین شریفی

در روزهای اخیر فرصتی دست داد تا نوشته‌های دو ماه گذشته پاره‌ای از مدعیان بزرگ روشنفکری در کشور را مرور کنم. خلاصه مهم‌ترین مسائل و ایده‌های مورد بحث آنها عبارت است از:

 احمدحسین شریفی

کسانی که وزارت علوم در دوران جدید را بی‌توجه به نیازهای کشور می‌دانند و سیاست‌های جدید وزارت عتف را مقاله‌محورانه:

احمدحسین شریفی

ضمن تبریک و تهنیت به برگزیدگان چهل و سومین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی، چند نکته را با الهام از آثار برگزیده بیان می‌کنم: 

احمدحسین شریفی

رشد و پیشرفت، امری همه‌جانبه است. پیشرفتِ تک‌ساحتی یا توسعه‌ی تک‌بعدی، تصویری کاریکاتوری از پیشرفت است که نه تنها هیچ انسجام و توازنی در اعضا و اجزای آن وجود ندارد؛ بلکه نشانه‌ای از به هم ریختگی سیستمی و عدم توازن اجتماعی است. پیشرفتِ مفید، پیشرفتی متوازن، متعادل و عادلانه است؛ یعنی به صورت همزمان و هماهنگ در همه ابعاد زیست انسانی و اجتماعی صورت می‌گیرد.

احمدحسین شریفی

احمدحسین شریفی

«انتشار» علم و «نمایه‌زنی» و «نمایان‌سازی» آن و تسهیل دسترسی جستجوگران دانش به آن، در نظام ارزشی اسلام و در روایات معصومان علیهم السلام نه تنها به عنوان کاری واجب و ضروری؛ بلکه به مثابه‌ی ابزار و معیاری برای سنجش درستی و علمیت علم معرفی شده است.

احمدحسین شریفی

یکی را دیدم که در مصاحبه‌ای گفته بود «برای اجرای عدالت ضرورتی ندارد که حکومت اسلامی شکل گیرد. همه باید عادل باشند.» و سپس با استفاده از ادبیاتی عرفانی افزوده بود «ما وابسته به وجود حق تعالی هستیم و باید مظهر صفات خداوند باشیم. اولین صفت خداوند عدل است «و ما هو بالظلام للعبید». خدا بهترین صفتش این است که ظلم به بندگانش نمی‌کند و ما هم باید به بندگان خدا ظلم نکنیم.» و در پایان مجدداً همان مدعای نخستین را تکرار کرده بود که «عدالت نیاز به حاکمیت حکومت اسلامی ندارد. همه انسان‌ها مظهر عدل پروردگار باید باشند».