کسی را دیدم که با ژستی روشنفکرانه و خیرخواهانه در حلقه مریدان سیاسی خود گفته بود: «نظم موجود جهانی، نظم ظالمانه‌ای است؛ اما باید آن را به عنوان یک واقعیت ببینیم و برای تأمین منافع خودمان، در درون این نظم فعالیت کنیم» خلاصه آنکه این آقای عمامه به سر در پیرانه‌سر، می‌خواهد «بردگی» ملت ایران و به‌تبع آن امت اسلامی را تئوریزه کند. سخن او این است که ایرانیان و همه مسلمانان اگر می‌خواهند منافعشان تأمین شود باید تسلیم غرب شوند و خود را در ذیل نظم اپستینی حاکم بر جهان تعریف کنند! یعنی برده‌های بی‌جیره و مواجب لیبرالیسم شوند! 

 [یک] رهبر شهید انقلاب در سخنرانی خود در جمع پیشکسوتان و فعالان دفاع مقدس فرمودند:

«مجاهدان ما، برای اینکه پرچم دشمن در مرزهای ما برافراشته نشود، جان خودشان را قربان کردند، فداکاری کردند؛... نمی‌شود ملّت ایران قبول کند که همان پرچم‌ها به وسیله‌ی افراد نفوذی، به وسیله‌ی انسان‌های فریب‌خورده، در داخل کشور برافراشته بشود! این پرچم، پرچم «نفوذ فرهنگی» و «سبک زندگی دشمن» و «وسوسه‌های خصمانه‌ی دشمن»، نباید در داخل کشور، در دستگاه‌های مختلف ما برافراشته بشود! باید مراقبت کرد؛ همه موظّفند.» (۴/ ۷/ ۱۴۰۳)

[یک] حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، رهبر فرزانه انقلاب اسلامی، با صدور پیامی به مناسبت بازگشایی دانشگاه‌ها (۳۱/ ۶/ ۱۴۰۵) به دانشجویان توصیه می‌کنند که از فرصت حضور چند ساله در دانشگاه‌ برای «خودافزایی هر چه بیشتر» بهره بگیرند.

کمتر رذیله‌ی اخلاقی یافت می‌شود که قابل درمان و اصلاح نباشد. یکی از مهم‌ترین کارویژه‌های پیامبران و اولیای الهی و عارفان و عالمان اخلاق، شناخت و تبیین رذایل اخلاقی و ارائه نسخه‌ها و راه‌هایی برای زدودن آن‌ها و جایگزین کردن آن‌ها با فضیلت‌های اخلاقی است.

در عین حال، برخی از رذایل اخلاقی به این سادگی قابل درمان نیستند و شاید اصلاً قابل درمان نباشند. یکی از این رذیلت‌ها، رذیله «حماقت» است !

یکی از بزرگ‌ترین دردها این است که در سال‌های اخیر، هر زمان که از ضرورت توجه به ارزش‌های اجتماعی اسلام (مثل حجاب و امر به معروف و نهی از منکر و اجرای حدود اسلامی علیه مجرمان و...) سخنی به میان آمده است، عده‌ای از متلبسان به لباس روحانیت، بلافاصله به میدان آمده و در لباس دین و با زبان دین، علیه هر گونه اقدامی در جهت تحقق ارزش‌های اجتماعی دین، موضع‌گیری کرده و می‌کنند!

یک. بر اساس ماده ۹۳ فصل ۲۰ برنامه هفتم پیشرفت، نهاد علم در ایران باید به گونه‌ای برنامه‌ریزی کند که در پایان برنامه (سال ۱۴۰۸) باید ۲۰ دانشگاه ایران، در یکی از نظام‌های رتبه‌بندی معتبر بین‌المللی با رتبه زیر ۵۰۰ قرار گیرند.

دو. یکی از معتبرترین نظام‌های رتبه‌بندی دانشگاه‌ها در جهان، نظام رتبه‌بندی شانگهای است که با توجه به داده‌های موجود در پایگاه‌های علمی جهان، هر ساله بر اساس پنج مؤلفه، دانشگاه‌های جهان را بررسی و رتبه‌بندی می‌کند:

۱. دانش‌آموختگان برنده جوایز نوبل و فیلدز؛

بخوانید این نوشته محمدابراهیم باستانی پاریزی را درباره انتحال عجیب ذبیح‌الله منصوری: