فرزند برای خانواده، یک نعمت و در عین حال امانت الهی است و والدین در قبال حفظ و نگهداری و رشد و به کمال رساندن او مسئول هستند. لذا وقتی فرزند نوجوانشان دچار خطا شود، به جای تنبیه بدنی، با استدلال و گفتگو، اولا فرزند خود را نسبت به کار خوب و بد(چیستی و چرایی) آگاه می کنند؛ ثانیا علل و زمینه های بروز این گونه رفتارها را بررسی می کنند؛ و ثالثا راهکار مقابله و جبران ارائه می دهند.
رهبر شهید انقلاب میفرمایند: «پول لایق این نیست که هدف زندگی باشد؛ مقام و قدرت و موقعیّتهای اجتماعی حقیرتر از آن هستند که هدف زندگی انسان قرار بگیرند. هدف زندگی بندگی است، رسیدن به خدا است. راهش هم فقط همین است: "سِلمٌ لِمَن سالَمَكُم وَ حَربٌ لِمَن حارَبَكُم".
مراد از مراقبه، نه گوشهگیری و عزلت؛ بلکه «حضورِ ناظر» در همه مراحل زندگی است و محاسبه یعنی حساب و کتاب و رسیدگی به اعمال روزانه؛ یعنی هر شب، پیش از آنکه سر بر بالین نهیم، قدر در کارهای روزانه تأمل و تفکر کنیم و از خود بپرسیم: «در ازای سرمایهای که امروز از دستم رفت، چه به دست آوردم؟ از صبح تاکنون چه کارهای انجام دادم؟ انگیزه من در انجام آنها چه بوده است؟ برای خدا و ذخیره آخرت بوده یا برای دنیا و دلخوشی خودم و دیگران؟
تحقیر، تمسخر و توهین را باید یکی از ظریفترین و در عین حال مخربترین اشکال خشونت روانی دانست. خشونتی که نه مشت میزند، نه استخوان میشکند؛ اما هویت انسانی را هدف میگیرد و لایهلایه آن را فرسایش میدهد.
یکی از مهمترین راهکارهای مقابله با جنگ شناختی که اغلب نادیده گرفته میشود، پناه بردن به ارتباطات واقعی و چهرهبهچهره با خانواده، دوستان معتمد و جامعه کوچک خودتان است. این ارتباطات، مانند یک لنگر در طوفان عمل میکنند.
به جای پذیرش منفعلانه هر آنچه میبینید و میشنوید، عادت به پرسشگری و تفکر نقادانه را در خود پرورش دهید. به این معنا که به دنبال یافتن «چرا» و «چگونه» پشت هر پدیدهای باشید.
فضای مجازی با ویژگیهای منحصربهفردی مثل دسترسی آسان، سرعت انتشار بینظیر، قابلیت ناشناس بودن و نفوذ به حریم شخصی افراد، به مهمترین و مؤثرترین ابزار این جنگ تبدیل شده است.
جنگ شناختی از روشها و تکنیکهای مشخصی برای تأثیرگذاری بر ذهن مخاطب استفاده میکند که آشنایی با آنها، قدرت تشخیص و تحلیل یک جوان را به شدت افزایش میدهد و او را از یک مخاطب منفعل به یک تحلیلگر فعال تبدیل میکند.