در ماه‌های اخیر، رهاشدگی و سستی در التزام به حریم‌های اجتماعی و هویتی، به‌ویژه در عرصه پوشش، نگرانی مصلحان و دلسوزان اجتماعی را برانگیخته است

در پیام رهبر عزیز انقلاب به مناسبت هفته دولت که خطاب به مسئولان و علی‌الخصوص دولت محترم صادر شده بود، تأکید شد که «هر اقدام در هر یک از کلان‌عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، امنیتی، و اقتصادی باید با ملاحظه‌ی پیوست مربوط به انسجام اجتماعی صورت بگیرد.» یکی از این کلان‌عرصه‌های فرهنگی هم موضوع اباحه‌گری و امنیت اخلاقی جامعه است. این سلسله یادداشت‌ها درصدد ارائه طرحی از نحوه مواجهه با مسئله اباحه‌گری با ملاحظه‌ی «پیوست انسجام اجتماعی» برای دولت محترم و حاکمیت جمهوری اسلامی می‌باشد. امیدوارم مفید واقع گردد. 

برخی معتقدند در امامان بعد از سید الشهداء (علیه‌السلام) از قاتلان آن حضرت خونخواهی نکردند. آنان به علت ضعف شیعه، با خلفای زمانه‌شان بیعت کردند؛ بنابراین ما نباید از قاتلان امام خامنه‌ای و سایر شهدای جنگ آمریکا با ایران خونخواهی کنیم و با مذاکره و تفاهم با هم کنار بیاییم؛ وگرنه آمریکا با ما می‌جنگد و زیرساخت‌های ما را نابود خواهد کرد. 

 

اظهارات اخیر اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، و کاظم غریب‌آبادی، معاون وزیر خارجه، بیش از آنکه دفاعی از یک تفاهم سیاسی باشد، تصویری از اصرار بر تحلیلی را ارائه می‌دهد که نتیجه آن را کشور با جنگ، تشدید فشارها و نقض مکرر تعهدات آمریکا تجربه کرده است. مسئله، مخالفت با اصل مذاکره نیست؛ مذاکره زمانی ارزش دارد که ابزار تأمین منافع ملی باشد، نه آنکه خود به هدف تبدیل شود. هنگامی که ابزار، نتیجه معکوس می‌دهد، اصرار بر ادامه همان مسیر دیگر واقع‌گرایی نیست؛ بلکه خطای محاسباتی است.

رهبر انقلاب مسئله انتقام و خون‌خواهی را برای چندمین‌بار در پیام اخیر به مناسبت تشییع و تدفین آقای شهید مطرح نمودند و چون معمولاً شاهدیم که در مقابل این موضوع، مقاومت‌های تحلیلی صورت می‌گیرد، به نظر می‌آید که متن اخیر، حاوی قیود و نکاتی است که راه را بر روی تأویل‌ها، ان‌قلت‌ها و بهانه‌های مهمی می‌بندد. 

نکته اول: تفکیک پرونده قصاص از انتقام راهبردی