اظهارات اخیر اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، و کاظم غریب‌آبادی، معاون وزیر خارجه، بیش از آنکه دفاعی از یک تفاهم سیاسی باشد، تصویری از اصرار بر تحلیلی را ارائه می‌دهد که نتیجه آن را کشور با جنگ، تشدید فشارها و نقض مکرر تعهدات آمریکا تجربه کرده است. مسئله، مخالفت با اصل مذاکره نیست؛ مذاکره زمانی ارزش دارد که ابزار تأمین منافع ملی باشد، نه آنکه خود به هدف تبدیل شود. هنگامی که ابزار، نتیجه معکوس می‌دهد، اصرار بر ادامه همان مسیر دیگر واقع‌گرایی نیست؛ بلکه خطای محاسباتی است.

رهبر انقلاب مسئله انتقام و خون‌خواهی را برای چندمین‌بار در پیام اخیر به مناسبت تشییع و تدفین آقای شهید مطرح نمودند و چون معمولاً شاهدیم که در مقابل این موضوع، مقاومت‌های تحلیلی صورت می‌گیرد، به نظر می‌آید که متن اخیر، حاوی قیود و نکاتی است که راه را بر روی تأویل‌ها، ان‌قلت‌ها و بهانه‌های مهمی می‌بندد. 

نکته اول: تفکیک پرونده قصاص از انتقام راهبردی

اخیراً یکی از فعالان فتنه آمریکایی 88 در مصاحبه با رسانه‌ها گفته موضع ایران در خصوص شعار مرگ بر آمریکا باید عوض شود! او می‌گوید در صورت حرکت حاکمیت به سمت دوستی با آمریکا، اکثریت جامعه نیز همراه خواهند شد.

 

برادر بزرگوار جناب آقای پزشکیان! جملاتی از شما در جمع اساتید بسیجی منتشر شده که به عنوان برادر کوچک‌تر، لازم دیدم نکاتی را خدمت شما عرض کنم.

نکته اول اینکه کسانی که شما را دعوت به اصول می‌کنند، داغ‌دیده‌هایی هستند که بیش از صد شب است با قلب برافروخته‌شان کف خیابان ایستاده‌اند و شما حتماً می‌دانید و اگر نمی‌دانید بهتر است از مسئولین مطلع امنیتی بپرسید که کل دارایی امروز شما مقابل دشمن، ریشه در این ایستادگی از سر جوشش قلوب مردم دارد. صدایتان را برای دشمن بلند کنید نه این مردم. 

در این مقام توجه به دو نکته، ضروری است؛

چند شبی‌ست که فیلم، عکس و انواع کلیپ‌های عروسیِ دو تن از بازیگران، محمدرضا گلزار و بهرام رادان در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود.

1. این افراد چه اهداف پیدا و پنهانی از این همه خودنمایشی دنبال می‌کنند؟ ۲. چه کسی یا کسانی از حمایت آن‌ها در دیده‌شدن حداکثری بهره می‌برند؟