سید محمد موسوی حسینی سبزواری، ملقب به مطهر و متخلص به «نقیبی» از عالمان دوران صفویه است. میرلوحی در دهه آخر سده دهم هجری قمری در اصفهان به دنیا آمد.
زمان وفات میرلوحی همانند ولادتش ثبت نشده. موسوی اصفهانی محقق کتاب کفایة المهتدی معتقد است که میرلوحی در سن ۷۲ سالگی و در سال ۱۰۶۳ق فوت کرده است. برخی نیز گفتهاند میرلوحی به دست مخالفان کشته شد.
میرلوحی در نقد مسائل جاری در اصفهان آن روز مثل رواج تصوف و گرایش آنها به موسیقی، نقد مخالفان اهلبیت (علیهالسلام) و ترویج مذهب تشیع فعال بود.
سید بن طاووس در روز ۱۵ محرم سال ۵۸۹ هجری در شهر حله به دنیا آمد. او را ذوالحسبین نیز خواندهاند (کسی که دو نسب شریف دارد)؛ زیرا جد اعلای او داود بن حسن مثنی، نوه پسری امام حسن (علیهالسلام) و نوه دختری امام سجاد (علیهالسلام) است. از این رو، ایشان را از سادات حسنیحسینی و دارای دو نسب شریف میخواندند.
محمد بن موسی خوارزمی، ریاضیدان، اخترشناس، جغرافیدان و تاریخنویس نامدار ایرانی در نیمه دوم سده دوم و ربع نخست سده سوم قمری. وی واضع علم جبر، بنیانگذار روشهای نظاممند حل مسائل (الگوریتم) و از بزرگترین دانشمندان بیتالحکمه در زمان خلافت مأمون عباسی بود. کتاب «الجبر و المقابلة» او پایهگذار علم جبر شد و قرنها مرجع اصلی آموزش ریاضیات در اروپا بود. نام او در زبانهای اروپایی به صورت Algorithm) الگوریتم) و Algebra) جبر) باقی مانده است.
شهید داریوش رضایینژاد صبح پنجشنبه ۲۹ بهمن سال ۱۳۵۶ در شهرستان آبدانان از شهرستانهای استان ایلام به دنیا آمد.
ایشان از همان اویل کودکی در سخن گفتن و دیگر اعمال خود، نبوغ خود را به اطرافیان نشان داد. وی همچنین بهواسطهی اینکه جثهاش ظریفتر و کمی ریزتر از هم سن و سالانش بود، همراه با متولدین ۱۳۵۷ وارد دوره ابتدائی شد و همیشه با هوش و توانایی خود، معلم و دانش آموزان را تحت تأثیر قرار میداد. ایشان کلاس سوم ابتدائی را طی تابستان گذراند و دیگر سالهای دوره ابتدائی شاگرد اول و نماینده کلاس بود.
سید علیاصغر موسوی جاپَلَقی بروجردی در سال ۱۲۳۱ق در روستای امامزاده قاسم، در جاپَلَقِ بروجرد متولد شد. پدرش سید محمدشفیع جاپلقی، فقیه، محدّث و رجالی امامی است که نسبش به میرنظامالدین احمد از نوادگان امام کاظم (علیه السلام) میرسد. سید علیاکبر جاپلقی معروف به آقاکوچک، مجتهد و استاد حوزه علمیه در بروجرد برادر او است.
سید علیاصغر جاپلقی در سال ۱۳۱۳ق در قم درگذشت و در حرم حضرت معصومه (سلام الله علیها) دفن شد.
شهید دکتر داریوش رضایینژاد در صبح چهارشنبه 29 بهمن سال1356در شهرستان آبدانان در استان ایلام به دنیا آمد.
ایشان از همان اوایل کودکی در سخن گفتن و دیگر اعمال خود، نبوغ خود را به اطرافیان نشان داد. وی همچنین بهواسطهی اینکه جثهاش ظریفتر و کمی ریزتر از هم سن و سالانش بود، همراه با متولدین 1357 وارد دوره ابتدائی شد و همیشه با هوش و توانایی خود، معلم و دانشآموزان را تحت تأثیر قرار میداد. ایشان کلاس سوم ابتدائی را طی تابستان گذراند و دیگر سالهای دوره ابتدائی شاگرد اول و نماینده کلاس بود.
شیخ فضلالله نوری فرزند ملاعباس کجوری، متولد سال ۱۲۵۹ قمری در منطقه کجور مازندران بود. وی پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکی، به تحصیل علوم اسلامی روی آورد. تحصیلات ابتدایی را در «بَلَده» (مرکز منطقه نور) آغاز کرد. پس از آن به تهران مهاجرت کرد و تحصیلات خویش را تا پایان دوره سطح در آن جا ادامه داد.
میرزا جواد آقا مَلکی تبریزی فقیه، عارف و استاد اخلاق در حوزه علمیه نجف و قم. وی در حدیث، فقه، اصول و سیر و سلوک، نزد استادانی چون میرزا حسین نوری، آقا رضا همدانی، آخوند خراسانی و ملا حسینقلی همدانی شاگردی نمود. وی برای تحصیل به نجف رفت و در سال ۱۳۲۱ قمری، به تبریز بازگشت و به ترویج دین پرداخت. در سال ۱۳۲۹ق (۱۲۹۰ش) و در ابتدای جریانات مشروطه و درگیریهای تبریز مجبور به عزیمت به قم شد و تا پایان عمر نیز در همان جا ماند.
شهید محمدمهدی طهرانچی در سال ۱۳۴۴ در تهران متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدارس همین شهر به پایان رساند. او در رشته فیزیک دانشگاه شهید بهشتی پذیرفته شد و در سال ۱۳۶۷ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. سپس در همان دانشگاه و در گرایش فیزیک حالت جامد به تحصیلات تکمیلی پرداخت و در سال ۱۳۷۰ موفق به اخذ مدرک کارشناسیارشد گردید.
محمدجعفر بن سیفالدین استرآبادی تهرانی (۱۱۹۵ یا ۱۱۹۸ق ـ ۱۲۶۳ق) معروف به شریعتمدار، عالم شیعی از شاگردان صاحب ریاض، بحرالعلوم و وحید بهبهانی و از پیشگامان مبارزه علیه روسهاست. او دارای تألیفات متعدد در موضوعات مختلف بود. مدفن او در نجف است.
محمدجعفر شریعتمدار فرزند سیفالدین در ۶ رمضان (بین سالهای ۱۱۹۵ تا ۱۱۹۸ق) روستای نوکنده از توابع استرآباد، شهری ما بین ساری و گرگان در استان مازندران زاده شد و در شب جمعه ۱۰ صفر سال ۱۲۶۳ق در تهران درگذشت و پیکرش بنا به گفته آقابزرگ تهرانی به نجف منتقل و در مکانی که خود از پیش معین کرده بود، به خاک سپرده شد.